หลังกินข้าวเสร็จ จ้าวซือซือก็ขับรถมารับจวงชูฉิงไปเตรียมตัวเดินพรมแดง
พอเห็นจวงชูฉิงแวบแรก จ้าวซือซือก็อดเบิกตากว้างไม่ได้
อากาศเดือนกรกฎาคมร้อนระอุแท้ ๆ แต่จวงชูฉิงกลับเอาผ้าพันคอไหมมาผูกไว้รอบคอ
“นี่เธอแต่งตัวเป็นอะไรเนี่ย?” จ้าวซือซือถามอย่างประหลาดใจ
จวงชูฉิงทำท่าสูงส่งเย็นชา “เรื่องในวงการแฟชั่น เธออย่ายุ่งเลย”
“โอเค ไม่ยุ่งก็ได้” จ้าวซือซือจ้องริมฝีปากเธอ “งั้นขอสัมภาษณ์หน่อย ปากเธอเป็นอะไรน่ะ?”
จวงชูฉิงตอบอย่างหงุดหงิด “โดนหมากัดมา”
จ้าวซือซือเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
“เธอกับคุณเหวิน...” จ้าวซือซือกวาดตามองจวงชูฉิงตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่มองเธอค่อย ๆ เปลี่ยนไป
จวงชูฉิงปวดหัวตุบ ๆ “ห้ามถามต่อ!”
เมื่อคืนตอนอารมณ์พาไป เธอลืมเรื่องที่วันนี้ต้องเดินพรมแดงไปเสียสนิท
จ้าวซือซือส่งเสียงจุ๊ ๆ อย่างทึ่ง “ฉันนึกมาตลอดว่าเธอกับคุณเหวินใช้ชีวิตกันจืดชืดซะอีก ดูท่าฉันคงเข้าใจพวกเธอผิดไป”
จวงชูฉิงเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง ปฏิเสธจะคุยเรื่องนี้ต่อ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา จวงชูฉิงก็มาถึงห้องแต่งหน้า
ทันทีที่เธอถอดผ้าพันคอ ช่างแต่งหน้าก็อดอุทานไม่ได้ “อาจารย์จวง นี่คุณ...”
รอยบนตัวชัดเกินไปแล้ว!
จวงชูฉิงยอมแพ้ “รองพื้นน่าจะกลบได้ใช่ไหม?”
ช่างแต่งหน้ายิ้มแล้วตอบ “ได้แน่นอนค่ะ”
คืนนี้จวงชูฉิงมาร่วมงานประกาศรางวัลละครโทรทัศน์ ก่อนหน้านี้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม เพราะแสดงได้โดดเด่นในเรื่อง《อำนาจล้นฟ้า》