“คุณจวง ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วค่ะ” เสิ่นอี้เซิงยื่นมือไปหาจวงชูฉิงก่อน
จวงชูฉิงจับมือเธอเบา ๆ “คุณเสิ่น ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”
เสิ่นอี้เซิงมองจวงชูฉิงอย่างประหลาดใจ
เธอสัมผัสได้ถึงความเป็นมิตรที่จวงชูฉิงส่งมาให้
หรือเป็นเพราะทั้งคู่มีประสบการณ์คล้ายกัน ท่าทีที่มีต่อเธอถึงเปลี่ยนไป?
ขณะที่กำลังสงสัย เหวินเย่หลานก็เดินเข้ามา วางแก้วเหล้าลงในมือจวงชูฉิง “แก้วนี้ดีกรีต่ำที่สุด เหมาะกับคุณ”
จวงชูฉิงจิบเหล้า “อย่าคิดว่าฉันฟังไม่ออกนะว่านายกำลังเหน็บว่าฉันคออ่อน”
“มันไม่ใช่เรื่องจริงหรือไง?” เหวินเย่หลานย้อนถาม
“ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับนายก็ได้” จวงชูฉิงรอดูเรื่องสนุกอยู่แล้ว ตอนนี้เธอมองเสิ่นอี้เซิงด้วยแววตากระตือรือร้นยิ่งกว่าเดิม
เสิ่นอี้เซิงถูกมองจนงุนงง แต่ไม่ได้คุยกับจวงชูฉิงมากนัก เพราะไม่นานก็มีคนในงานหลายคนเข้ามาทักทายจวงชูฉิงกับเหวินเย่หลาน
ปกติอยากเจอทั้งสองคนสักครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย วันนี้บังเอิญเจอที่นี่ ทุกคนจึงอยากฉวยโอกาสกระชับความสัมพันธ์
เสิ่นจิ้งเหยามองจวงชูฉิงกับเหวินเย่หลานที่ถูกผู้คนรายล้อม ก่อนพูดกับเสิ่นอี้เซิงเสียงเย็น “อย่าคิดว่าแค่ประจบจวงชูฉิงแล้วจะได้ประโยชน์นะ บอกตามตรง จวงชูฉิงกับเหวินเย่หลานแต่งงานกันเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจเท่านั้น แถมอีกไม่นานก็จะหย่ากันแล้ว ถึงตอนนั้นจวงชูฉิงก็จะกลับไปเป็นคนไม่มีอะไรเหมือนเดิม ไม่เหลืออะไรสักอย่าง”