“ว้าว~” จวงชูฉิงอดอุทานไม่ได้ “ของจริงตรงหน้าเลยนะเนี่ย”
เหวินเย่หลานยกมือขึ้นปิดตาเธอ “ระวังแสบตา”
จวงชูฉิงดึงมือเขาออก “กำลังดูเรื่องสนุกอยู่ อย่ามากวนสิ”
“โอ๊ย สองคนนั้นใครกัน ถึงได้มานัวเนียกันในห้องแต่งหน้า หน้าด้านจริง ๆ”
“ผู้หญิงร่านจากบ้านไหนกัน ถึงได้หน้าด้านมายุ่งกับผู้ชายในงานเลี้ยงรับญาติของตระกูลเสิ่น น่าไม่อายจริง ๆ!”
เว่ยหนิงอันเอ่ยไกล่เกลี่ยอย่างใจกว้าง “ทุกคนอย่าดูเลยค่ะ ให้เกียรติพวกเขาบ้าง”
‘นักแสดง’ ที่เสิ่นจิ้งเหยาจัดเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ออกโรงได้จังหวะพอดี “ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าใครกันที่หน้าด้านขนาดนี้!”
เด็กสาวสองคนพุ่งเข้าไปในห้องแต่งหน้า พอเห็นว่าชายหญิงที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันเป็นใคร ทั้งคู่ก็ตกใจจนแทบอ้าปากค้าง
“พี่จิ้งเหยา ทำไมเป็นพี่ล่ะ?!”
พอถูกขัดจังหวะ คุณชายรองเฉียนก็ทำหน้าบึ้งไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นว่าคนในอ้อมแขนเป็นใคร เขาก็ตกใจไปเหมือนกัน
ไม่ใช่เสิ่นอี้เซิงหรอกเหรอ ทำไมกลายเป็นเสิ่นจิ้งเหยาไปได้?
“ไม่ได้เจอเสิ่นอี้เซิงมานานแล้ว ได้ยินว่าห้องแต่งหน้านี้มีแต่คนตระกูลเสิ่นที่ใช้ได้ คนข้างในคงไม่ใช่เสิ่นอี้เซิงหรอกนะ?”
“คนที่มาจากบ้านนอกก็มีนิสัย...”
“แค่ก!” จวงชูฉิงที่อยู่ไม่ไกลกระแอมขึ้น “คุณนายอู๋ คนบ้านนอกไปขุดหลุมศพบรรพบุรุษบ้านคุณหรือไง ถึงได้ใส่ร้ายกันขนาดนี้”
คุณนายอู๋ถลึงตามองเธออย่างไม่สบอารมณ์
จวงชูฉิงพูดอย่างไม่รีบร้อน “เท่าที่ฉันรู้ สามีของคุณนายอู๋ก็ฝ่าฟันจากบ้านนอกมาจนมีวันนี้ไม่ใช่เหรอ สามีคุณรู้ไหมว่าคุณเอาเขาไปพูดดูถูกข้างนอกแบบนี้?”