ช่วงสองสามวันต่อจากนี้จวงชูฉิงไม่มีงานต้องทำ เธออยู่บ้านมาตลอดบ่าย พอเห็นว่าใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว จู่ ๆ ก็เริ่มนั่งไม่ติดขึ้นมา
ตอนที่เธอเปลี่ยนท่านั่งบนโซฟาเป็นครั้งที่ N ระบบก็ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากว่า「ขยับไปขยับมาแบบนี้ ถ้าไม่รู้คงนึกว่ามีตะปูอยู่บนโซฟา」
จวงชูฉิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ก่อนหน้านี้เอาแต่ยุ่งกับงาน พอจู่ ๆ ว่างขึ้นมาก็ยังไม่ค่อยชินน่ะ”
ระบบจับไต๋เธอได้「พอเลย เล่นเกมมาตลอดบ่าย ไม่เห็นจะไม่ชินตรงไหน ที่ไม่ชินตอนนี้ก็เพราะคืนนี้จะได้เจอเหวินเย่หลานใช่ไหมล่ะ」
ความในใจถูกเปิดโปง จวงชูฉิงจึงปากแข็งว่า “พูดเหลวไหล”
สิ้นเสียง โทรศัพท์ของจวงชูฉิงก็ดังขึ้นพอดี เมื่อเห็นชื่อเหวินเย่หลานกะพริบบนหน้าจอ หัวใจของเธอก็เต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
หมดทางรักษาแล้ว
แค่เห็นชื่อเขา หัวใจก็เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว
「บางคนนี่นะ ปากแข็งจริง ๆ ดูสิ หัวใจเธอฟ้องหมดแล้ว」
“หุบปาก” จวงชูฉิงพูดขณะกดรับสาย น้ำเสียงกลับอ่อนโยนขึ้นทันที “มีอะไรเหรอ?”
「โฮ่ย! เธอไม่เคยพูดกับฉันเสียงอ่อนโยนแบบนี้เลยนะ!」ระบบประท้วง
จวงชูฉิงไม่สนใจเสียงโวยวายของระบบ
“ทางนี้ยังมีงานที่ทำไม่เสร็จ คืนนี้คงกลับไปไม่ได้แล้ว” เหวินเย่หลานบอกกำหนดการของตัวเอง “พอดีฉันมีบ้านอยู่แถวนี้ คืนนี้เลยจะพักที่นี่ก่อน”
“อ๋อ เข้าใจแล้ว” น้ำเสียงของจวงชูฉิงอู้อี้เล็กน้อย “ถ้างานยุ่ง เรื่องไปเที่ยวก็ไม่ต้องแล้วก็ได้”