ฝ่ามือของแม่จั่วจ้าวตี้ฟาดลงไปเต็มแรง จนใบหน้าครึ่งซีกของจั่วจ้าวตี้บวมแดงขึ้นมา
【จ้าวตี้น่าสงสารจัง】
【เฮ้อ มีแม่แบบนี้นี่ซวยไปแปดชั่วโคตรจริง ๆ】
【ผู้หญิงคนนี้ลงมือกับลูกสาวตัวเองหนักขนาดนี้เลยเหรอ】
【ตั้งใจมาดูรายการวาไรตี้อย่างอารมณ์ดีแท้ ๆ แต่ตอนนี้ดูแล้วโมโหจนไฟลุก】
จวงชูฉิงดูจนเดือดดาล “แจ้งตำรวจเลย! นี่มันทำร้ายผู้เยาว์ เกินไปแล้ว!”
ครูคนหนึ่งที่ยืนข้าง ๆ พูดเสียงเบา “ก่อนหน้านี้พวกเราก็เคยแจ้งตำรวจแล้ว แต่พวกเขาแค่ตักเตือนด้วยวาจา ไม่ได้ผลอะไรเลย”
วิธีที่พอจะลองได้ พวกเขาก็ลองกันมาหมดแล้ว ถ้าได้ผล เรื่องคงไม่บานปลายมาถึงขั้นนี้
จั่วจ้าวตี้กลัวว่าแม่จะทำเรื่องที่เกินเลยไปกว่านี้ จึงรีบดึงแม่ออกจากโรงเรียน
จวงชูฉิงมองแผ่นหลังของสองแม่ลูกที่เดินจากไป ก่อนอดถามครูประจำชั้นของจั่วจ้าวตี้ไม่ได้ “จ้าวตี้จะลาออกจากโรงเรียนจริง ๆ เหรอคะ?”
“จริง ๆ แล้วแม่ของจ้าวตี้อยากให้เธอลาออกไปทำงานตั้งแต่ปีที่แล้ว” ครูประจำชั้นพูดอย่างจนใจ “ผลการเรียนของจ้าวตี้ดีมาก ครั้งแรกที่แม่ให้เธอลาออก พวกครูหลายคนก็ไปที่บ้านเพื่อช่วยพูดให้คนในครอบครัวเข้าใจ สุดท้ายพวกเขายอมให้เธอกลับมาเรียนเพราะเห็นแก่เงินช่วยเหลือเด็กยากจนที่โรงเรียนมอบให้จ้าวตี้ทุกเทอม ครั้งนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอีก”
“งั้นแบบนี้ดีไหมคะ ฉันไปบ้านเพื่อนนักเรียนจ้าวตี้กับพวกคุณด้วย” จวงชูฉิงถามความเห็นทีมงาน “ผู้กำกับ ถ้าคิดว่าไม่เหมาะสม ช่วงต่อจากนี้ก็หยุดถ่ายทอดสดก่อนได้ค่ะ”