หลังจากกินข้าวเสร็จ เหวินเย่หลานก็ไม่ได้กลับไปไหน แต่ยังคงอยู่เป็นเพื่อนจวงชูฉิงต่อ
“พรุ่งนี้เราต้องเริ่มพึ่งพาตัวเองแล้วนะ” จวงชูฉิงเห็นเหวินเย่หลานกินไม่ค่อยเยอะ จึงอดเตือนไม่ได้ “คืนนี้กินให้อิ่มเถอะ ไม่อย่างนั้นไม่รู้ว่ามื้อหน้าจะได้กินอิ่มอีกทีเมื่อไหร่”
เหวินเย่หลานบอกว่า “ไม่ได้ลำบากขนาดนั้นหรอก”
“นายคิดว่าทีมงานใจดีเกินไปแล้ว” จวงชูฉิงพูดพลางแทะซี่โครง “คอยดูเถอะ ถ้าพรุ่งนี้เราหาเงินไม่ได้จริง ๆ ทีมงานต้องปล่อยให้เราอดแน่”
เหวินเย่หลานมองเธอพร้อมรอยยิ้ม “มีฉันอยู่ด้วย ไม่มีทางปล่อยให้เธอหิวหรอก”
【อ๊าย! นี่มันคำหวานชัด ๆ!】
【หวานมาก หวานสุด ๆ】
【ให้ตายสิ ทีมงาน รายการนี้เห็น ๆ อยู่ว่าเป็นรายการหาคู่ ดันหลอกเราว่าเป็นรายการเรียลลิตีหย่า นี่มันหลอกหมามาฆ่าชัด ๆ!】
รอยยิ้มหล่อ ๆ ของเขาทำเอาหัวใจดวงน้อยของจวงชูฉิงเต้นตึกตักไม่หยุด
ระหว่างกินข้าว ขาและแขนของจวงชูฉิงถูกยุงกัดจนขึ้นตุ่มหลายจุด
เหวินเย่หลานไปขอยากันยุงจากทีมงาน ก่อนจะย่อตัวลงพ่นยาให้แขนกับขาของจวงชูฉิง
ผิวของจวงชูฉิงขาวอยู่แล้ว รอยที่ถูกยุงกัดจึงเห็นเด่นชัดเป็นพิเศษ
เหวินเย่หลานพ่นยากันยุงให้เธอจนหมดไปเกินครึ่งขวดในรวดเดียว
จวงชูฉิงขมวดคิ้ว “พอแล้ว พ่นเยอะขนาดนี้ ฉันรู้สึกเหมือนจะถูกหมักจนเข้าเนื้อแล้วเนี่ย”
เหวินเย่หลานถึงยอมหยุดมือ