พิธีกรหยิบงานหัตถกรรมชิ้นหนึ่งขึ้นมาถามอย่างไม่คิดอะไร «ฉันเข้าใจนะที่เอาของอย่างอื่นมาด้วย แต่เอาของพวกนี้มาทำไมเหรอ?»
ผู้กำกับรีบตอบก่อน «คงไม่ได้คิดจะเอาไปขายแลกเงินหรอกใช่ไหม?»
จวงชูฉิง «……»
«ไม่ต้องห่วงนะ ของพวกนี้ทีมงานของเราจะช่วยเอาไปขาย แล้วนำเงินไปบริจาคให้คณะกรรมการหมู่บ้าน ส่วนอาหารพวกนี้ก็จะแบ่งให้ชาวบ้านแถวนี้ด้วย เอาละ ขอขอบคุณจวงชูฉิงสำหรับการเสียสละอันยิ่งใหญ่!»
ผู้กำกับเริ่มปรบมือก่อน ทีมงานในสถานที่ถ่ายทำและชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่ไม่ไกลต่างก็ปรบมือตาม
จวงชูฉิง «……»
ช่างเป็นวิธีแทงใจดำที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ สมกับที่ว่าขิงยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ด
หลังตรวจของในกระเป๋าเสร็จ แขกรับเชิญทั้งสามคู่ก็แยกย้ายกลับไปพักที่ห้องของตัวเอง
«ทุกคนเดินทางกันมาเหนื่อย ๆ คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่นะ» ผู้กำกับประกาศอย่างใจกว้าง «เห็นว่าทุกคนเหนื่อยกันมาก แถมยังมีคนป่วยอีกสองคน มื้อเย็นวันนี้รายการเลี้ยงเอง»
«วันนี้พวกคุณเลี้ยง แล้วหลังจากนี้จะให้พวกเราหาเงินทำอาหารกินเองใช่ไหม?» จูเฮ่อถาม
ผู้กำกับพยักหน้า «ใช่แล้ว»
จวงชูฉิงทำท่าจะด่า แต่ก็กลืนคำพูดลงไป
ทีมงานพาแขกรับเชิญทั้งสามคู่ไปยังที่พักของตัวเอง
ที่พักของเหวินเย่หลานกับจวงชูฉิงอยู่กลางไหล่เขา โชคดีที่ทางขึ้นเขาราบเรียบพอจะเข็นรถเข็นขึ้นไปได้
ยามอาทิตย์อัสดง เหวินเย่หลานเข็นจวงชูฉิงไปตามทางบนเขา แสงตะวันยามเย็นทอดเงาของทั้งคู่ให้ยาวออกไป