กี่ครั้ง?
ต้องยอมรับว่า สำหรับฉินซูแล้ว ข้อเสนอนี้ช่างเย้ายวนใจไม่น้อย
เธอพลันเอนกายแนบไหล่เซี่ยหลานจือราวกับงู ริมฝีปากแดงสดเผยอขึ้นเล็กน้อย “ตกลงตามนี้นะ ห้ามกลับคำเด็ดขาด!”
เซี่ยหลานจือยิ้มอย่างเกียจคร้าน เสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนดังข้างใบหูฉินซู “พี่เคยหลอกคุณตั้งแต่เมื่อไหร่”
มือที่วางอยู่ตรงเอวคอดของฉินซูลูบไล้แผ่วเบาเป็นจังหวะ ทุกอย่างสื่อถึงกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำ
“พี่หลาน คราวนี้ถึงตาพี่เป็นเจ้ามือแล้ว รีบเปิดไพ่สิ!”
เมื่อเห็นคู่สามีภรรยาหวานชื่นกันจนแทบจะกอดกันต่อหน้าทุกคน ใครบางคนจึงจงใจขัดจังหวะบรรยากาศอันแสนอบอุ่น
คนที่นั่งอยู่ตรงนี้มีหนุ่มโสดอยู่ไม่น้อย พวกเขาจะทนเห็นคนอวดรักกันขนาดนี้ได้อย่างไร
เซี่ยหลานจือเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ เสียงหัวเราะแผ่วต่ำหลุดจากอก เขาประคองเอวฉินซูแล้วดันเธอไปข้างหน้าเล็กน้อย
เขาเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “ชนะพวกคุณอยู่ฝ่ายเดียวก็ไม่สนุก ให้ภรรยาผมเล่นกับพวกคุณสักสองสามตาแล้วกัน”
พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป
“พี่ไม่กลัวพวกเรารวมหัวกันรังแกพี่สะใภ้เหรอ?”
“พี่หลาน พูดแบบนี้ไม่ยุติธรรมนะ พี่เล่นไพ่เก่งก็จริง แต่พี่สะใภ้จะเก่งเหมือนพี่หรือเปล่าก็ยังไม่รู้”
“ใช่ ๆ! ถ้าพวกเราทำให้คุณน้องสะใภ้ร้องไห้ขึ้นมา อย่าหวังว่าพวกเราจะช่วยปลอบเธอนะ!”
เซี่ยหลานจือฟังคำหยอกล้อของทุกคน พลางยกมือขยี้เส้นผมท้ายทอยของฉินซู แล้วถามเสียงไพเราะอ่อนโยนว่า “ถ้าฉินซูแพ้ จะร้องไห้ไหม?”
ดวงตาคู่งามของฉินซูทอประกายขบขัน “ใครจะแพ้ใครจะชนะก็ยังไม่แน่หรอกค่ะ”
ก่อนหน้านี้ที่เธอบอกว่าเล่นไม่ค่อยเป็น ก็แค่ถ่อมตัวเท่านั้น ทั้งยังมีเจตนาเล็ก ๆ ที่อยากเอาใจเซี่ยหลานจืออยู่ด้วย
อย่างไรเสีย ถ้าทำให้ผู้ชายอารมณ์ดีได้ ตอนกลางคืนเธอก็จะถูกเขารังแกน้อยลงหน่อย
“ปัง!”
หลิวเซิงตบโต๊ะ สีหน้าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
“พี่สะใภ้พูดจาไม่เบาเลยนะ ดี! งั้นรีบเปิดไพ่กันเถอะ!”
สีหน้าคาดหวังของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าอยากกวาดชัยชนะให้หมด ทำให้ฉินซูแพ้จนร้องไห้
คนอื่น ๆ รอบข้างมีสีหน้าแทบไม่ต่างจากหลิวเซิง ทุกคนอยากแกล้งฉินซูจนร้องไห้