บนเตียงคนไข้ ยาทาบนใบหน้าของเซี่ยหลานจือถูกลอกออก เผยให้เห็นแผลเป็นยาวกว่าสิบเซนติเมตรบนแก้มซ้าย
ยาทาที่ขาซ้ายของเขาก็ถูกแกะออกเช่นกัน บนผ้าปูเตียงมีเลือดสีแดงสดแต้มอยู่ประปราย
สภาพของเซี่ยหลานจือดูอย่างไรก็รู้ว่าเคยถูกคนปฏิบัติอย่างหยาบคายมาก่อน
“แย่ชะมัด!”
ฉินซูหรี่ตา สบถออกมาอย่างโมโห
เซี่ยหลานจือกำลังใช้กระดาษเช็ดเลือดบนขา เขามองฉินซูอย่างฉงน
เขาถามด้วยสีหน้าแปลกประหลาดว่า “คุณพูดอะไรน่ะ?”
เมื่อไม่มีผ้าพันแผลกับยาทาบดบัง ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาราวกับรูปปั้นของเซี่ยหลานจือก็ปรากฏชัดต่อสายตา
คิ้วคมดุจดาบ ดวงตาสุกใส จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากได้รูป ใบหน้าคมชัด ดูสุภาพและหล่อเหลา
เขามีใบหน้าคมเข้มแบบชาวตะวันออกอย่างแท้จริง ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายสูงศักดิ์
น่าเสียดายที่แก้มซ้ายมีแผลเป็นลึกอยู่เส้นหนึ่ง
เห็นแล้วอดรู้สึกเสียดายไม่ได้
ฉินซูจ้องหยาดเหงื่อที่ผุดบนหน้าผากเซี่ยหลานจือ ยิ่งมองก็ยิ่งโมโห “ไม่มีอะไร!”
เธอหิ้วของที่นำมาวางไว้ตรงประตูขึ้นมา แล้ววางลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนหยิบปิ่นโตสามเถาออกจากถุงตาข่าย
เถาหนึ่งเป็นซุปกระดูกท่อนใหญ่ตุ๋นยาบำรุง เถาหนึ่งเป็นผัดผักกับไข่เจียว และอีกเถาเป็นข้าวสวย
ฉินซูทำหน้าบึ้ง ยื่นตะเกียบให้เซี่ยหลานจือ
“กินตอนร้อน ๆ เถอะ”
เซี่ยหลานจือรับตะเกียบมา พลางมองใบหน้าขาวเนียนของฉินซู และดวงตาคู่งามที่เอ่อคลอด้วยความโกรธ
รอยยิ้มตรงมุมปากของเขาค่อย ๆ แผ่กว้าง น้ำเสียงใสเย็นเอ่ยว่า “ขอบคุณ”
น้ำเสียงของเขาค่อนข้างเย็นชา เมื่อความแหบพร่าจากอาการบาดเจ็บจางหาย เสียงก็ทุ้มต่ำ หนักแน่น และมีเสน่ห์
มือที่ฉินซูถือหม้อดินใส่ยาชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาหงส์ดำขาวกระจ่างของเซี่ยหลานจือ ซึ่งมีรอยยิ้มจาง ๆ แต้มอยู่
เธอหยิบผ้าสีขาวลายดอกไม้สีน้ำเงินที่พองตุงใบหนึ่งจากบนโต๊ะ
ข้างในบรรจุยาทารักษาแผลที่ขาและยาลบรอยแผลเป็นบนใบหน้า
ฉินซูข่มไฟโกรธแล้วถามเซี่ยหลานจือว่า “ทำไมถึงปล่อยให้คนพวกนั้นมาแตะแผลของคุณ?”
รอยยิ้มตรงมุมปากของเซี่ยหลานจือจางลง เขาตอบเสียงเรียบว่า “พวกเขาต้องตรวจสอบว่าอาการบาดเจ็บเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”