สถานีอนามัย
ฉินซูผลักประตูห้องเข้าไป เห็นเซี่ยหลานจือนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ภายในห้องยังมีชายในเครื่องแบบทหารอีกเจ็ดแปดคน
ชายวัยกลางคนที่ยืนใกล้เตียงที่สุด บ่าประดับดาวสี่ดวงบนแถบเครื่องหมายสองขีด ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายสง่างามน่าเกรงขามของทหาร
เพียงยืนอยู่ตรงนั้น ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศเย็นเยียบอำมหิตที่แผ่เข้าปะทะใบหน้า
แววตาของฉินซูไหววูบ ตระหนักได้ว่าชายผู้นี้คือผู้บังคับบัญชาระดับสูงของค่าย 963
“พี่สะใภ้มาแล้ว”
“สหายฉินเอาข้าวมาให้เสี่ยวเซี่ยหรือ?”
“หลานจือ นายโชคดีจริง ๆ ได้แต่งภรรยาสวยหยาดเยิ้มขนาดนี้”
บรรดาชายในห้องพักผู้ป่วย คนที่อายุมากกว่าหยอกเย้าเซี่ยหลานจือ ส่วนพวกหนุ่ม ๆ ก็เรียกฉินซูว่าพี่สะใภ้
บรรยากาศเคร่งขรึมตึงเครียดในห้องพลันคึกคักขึ้นเมื่อฉินซูมาถึง
ฉินซูมองเซี่ยหลานจือที่เอนกายอยู่บนเตียง เขากำลังพลิกอ่านเอกสารตัวอักษรสีแดงอยู่ในมือ
ชายหนุ่มก้มหน้า ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่ได้มองเธอแม้แต่แวบเดียว
ฉินซูพยักหน้าให้ทุกคน มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ดูว่าง่ายและสงบเสงี่ยม
“เชิญพวกคุณทำธุระกันต่อเถอะ ฉันไปตักน้ำที่ห้องน้ำก่อน”
เธอวางของในมือลง แล้วหิ้วกาน้ำที่มุมห้องซึ่งมีน้ำเต็มออกไป
หลังฉินซูจากไป บรรยากาศในห้องก็กลับมาเคร่งขรึมดังเดิมอย่างรวดเร็ว
เซี่ยหลานจืออ่านเอกสารตัวอักษรสีแดงที่กางอยู่ในมือจนจบ แล้วรับปากกาหมึกซึมจากมืออามู่ถี ก่อนจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างคล่องแคล่ว
เขาปิดเอกสารแล้วส่งให้ชายวัยกลางคนที่ผมขาวครึ่งศีรษะ บ่าประดับดาวสี่ดวงบนแถบเครื่องหมายสองขีด ด้วยสองมือ
ใบหน้าของเซี่ยหลานจือที่เงยขึ้นมาเคลือบด้วยยาสีดำ เหลือให้เห็นเพียงดวงตา จมูก และปาก
เขากล่าวเสียงหนักแน่นว่า “ผู้บังคับการกรมลวี่ ผมจะให้ความร่วมมือกับปฏิบัติการขององค์กรอย่างเต็มที่”