หวังซิ่วหลานสวมกระโปรงลายดอกไม้ ถักผมเปียเล็กสองข้าง เชิดหน้าชูคอ ท่าทางหยิ่งผยอง
เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งใจแต่งตัวมาอย่างดี สายตาที่มองเซี่ยหลานจือยังคล้ายมีถ้อยคำอยากเอ่ยแต่ก็กลืนกลับลงไป
ฉินซูรู้สึกคุ้นเคยกับภาพตรงหน้าอย่างประหลาด สีหน้าเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่เชิงยิ้ม
เธอมีความสัมพันธ์ชายหญิงอย่างไม่เหมาะสมงั้นหรือ?
ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้วที่ไม่มีใครกล้าสาดโคลนใส่เธอ
ชาติที่แล้ว ฉินซูถูกคนใส่ร้ายจนเป็นเรื่องปกติ เธอเคยทบทวนและเสียดายซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตอบโต้ได้ไม่สวยงามหมดจดพอ
คราวนี้โอกาสกลับมาถึงตรงหน้าแล้ว
ฉินซูปรายตามองหวังซิ่วหลานด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้ม เอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อนว่า “สหายหวังซิ่วหลาน ถ้าคุณมีความสัมพันธ์ชายหญิงอย่างไม่เหมาะสม ก็ออกประตูแล้วเลี้ยวซ้าย คนที่สวมปลอกแขนแดงจะพาคุณไปมอบตัวเอง ไม่ต้องมารายงานพวกเรา”
ในยุคนี้ การมีความสัมพันธ์ชายหญิงอย่างไม่เหมาะสมมีผลร้ายแรงมาก
เบาหน่อยก็ต้องกินหมั่นโถวไปตลอดชีวิต หนักหน่อยก็โดนกระสุนเป็นชุด
หวังซิ่วหลานเผยแววตาตื่นตระหนก ก่อนตวาดว่า “เป็นเธอต่างหาก เธอมีความสัมพันธ์ชายหญิงอย่างไม่เหมาะสม ไม่ใช่ฉัน!”
ฉินซูพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “คุณบอกว่าตัวเองไม่ได้มีความสัมพันธ์ชายหญิงอย่างไม่เหมาะสม มีหลักฐานไหม?”
หวังซิ่วหลานพูดตะกุกตะกัก “ฉันไม่ได้ทำเรื่องพวกนั้น ไม่จำเป็นต้องมีหลักฐาน!”
ฉินซูมองเธอด้วยแววตาเห็นใจ ส่งเสียงจิ๊จ๊ะพลางส่ายหน้า
เธอถอนหายใจ “ทำแบบนี้ไม่ได้นะ ถ้าไม่มีหลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ ก็ไม่มีใครเชื่อคุณหรอก”