ปืนที่เหน็บอยู่ด้านหลังเอวของเซี่ยหลานจือถูกชักออกมาแล้ว
เขาเดินมาหยุดหน้าห้องนอนของพ่อแม่ด้วยสีหน้าเย็นชาและฝีเท้าแผ่วเบา
กัวฮุ่ยฟางเดินโซเซออกมา เสื้อผ้าหลุดลุ่ย บนตัวเต็มไปด้วยร่องรอยชวนให้คิด
“อ๊ะ—!”
เมื่อเห็นเซี่ยหลานจือยืนอยู่หน้าประตู กัวฮุ่ยฟางก็สะดุ้งจนเผลอร้องเสียงเบา
ปากกระบอกปืนสีดำสนิทจ่ออยู่ที่หน้าผากของเธอ
เซี่ยหลานจือจ้องกัวฮุ่ยฟางด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนเตือนเสียงเข้ม “หุบปาก!”
สายตาของเขากวาดผ่านช่องประตูเข้าไปในห้อง เห็นพ่อของตนนอนอยู่บนเตียง เสื้อผ้าก็ยับยู่ยี่ไม่ต่างกัน
จากมุมที่เขายืนอยู่ มองเห็นกางเกงนอนของพ่อกองอยู่แถวหัวเข่าอย่างชัดเจน
สีหน้าของเซี่ยหลานจือดำทะมึน เขาคำรามเสียงสั่น “เขาเป็นพ่อบุญธรรมของเธอนะ!”
กัวฮุ่ยฟางตัวสั่นงันงก เสื้อที่คลุมไหล่ร่วงลง เผยให้เห็นท่อนบนเปลือยเปล่า
เธอทำท่าทางเขินอายราวกับเพิ่งถูกปรนเปรอมา แก้มแดงระเรื่อจาง ๆ
“พี่หลาน! กลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะ?”
กัวฮุ่ยฟางไม่เพียงไม่ยอมเก็บเสื้อขึ้นมา สายตายังทอดมองเซี่ยหลานจือผู้หล่อเหลาและเย็นชาตรงหน้าอย่างยั่วยวน
นิ้วชี้ของเซี่ยหลานจือวางอยู่บนไกปืน เขามองเธอด้วยแววตารังเกียจ
ความโกรธฉายชัดเต็มใบหน้า เขากดเสียงต่ำ “เขาเป็นพ่อบุญธรรมของเธอ! เธอทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้ยังไง?!”
กัวฮุ่ยฟางก้มหน้า สะอึกสะอื้น “ไม่ใช่นะคะ เป็นคุณอาเซี่ย... เขาเป็นฝ่ายจับมือฉันไว้ก่อน ไม่ยอมปล่อย”
“เหลวไหล!” เซี่ยหลานจือสบถ ก่อนผลักกัวฮุ่ยฟางกระแทกกำแพง “ถ้าไม่พูดความจริง ฉันยิงเธอแน่!”
กัวฮุ่ยฟางยกมือกอดอก น้ำตาไหลพราก
เธอร้องไห้พลางพูดว่า “เรื่องจริงนะคะ พี่หลานก็รู้ว่าฉันชอบพี่มาตลอด แต่คืนนี้คุณอาเซี่ยดื่มเหล้าไปเยอะ พอกลับถึงบ้านก็จับมือฉัน แล้วยังเรียกชื่อแม่ทูนหัวของฉันด้วย ฮือ ๆ ๆ... เขาแรงเยอะมาก ฉันดิ้นไม่หลุดเลย...”
“พี่หลาน ฉันถูกบังคับนะคะ ฉันเป็นผู้หญิงบริสุทธิ์ แต่กลับมอบครั้งแรกให้คุณอาเซี่ย ชีวิตนี้ของฉันพังหมดแล้ว พี่จะทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ... หลายปีมานี้พี่ก็เห็นว่าฉันชอบพี่แค่ไหน พี่จะสงสัยในความรู้สึกของฉันไม่ได้ นั่นเป็นการเหยียดหยามฉัน ฮือ ๆ ๆ...”