ฉินซูเก็บซ่อนอารมณ์ในดวงตา น้ำเสียงอ่อนโยนสงบนิ่ง “เมื่อครู่พ่อแค่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า เลือดเลยสูบฉีดขึ้นมาโดยไม่ทันระวัง ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ต่อให้สะเทือนใจมากกว่านี้ก็ยังรับไหวค่ะ”
แววตาของเธอวาบขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างยิ่ง ความหมายในคำพูดของแม่สามีชัดเจนว่า ยังมีเรื่องเด็ดกว่านี้อีก!
ฉินซูคิดในใจ เมื่อมีเธออยู่ ต่อให้พ่อของเซี่ยตกใจแค่ไหน เธอก็ช่วยให้ท่านปลอดภัยได้
ความกังวลบนใบหน้าคุณนายเซี่ยหายวับไป คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน พลางจ้องพ่อของเซี่ยแล้วเปิดฉากด่าอย่างไม่ไว้หน้า
“คุณคิดว่าฉันไม่รู้หรือว่าคุณบริสุทธิ์! หลังฉันกลับจากเซียงกั่ง ลูกชายก็รับเรื่องสกปรกพวกนั้นแทนคุณไปแล้ว คุณยังกล้าลงมือตีเขาอีก ตั้งแต่เล็กจนโตฉันยังไม่เคยแตะเขาสักปลายนิ้ว!
คุณนี่เก่งจริง ๆ ถึงกับโกรธจนเป็นลมเพราะเรื่องนี้! เรื่องนี้เกิดกับลูกชายคุณเอง ถ้าตอนนั้นคุณรู้ความจริงเข้า ไม่โกรธจนตายไปเลยหรือ!
ถ้าตอนนั้นไม่กลัวว่าคุณจะโกรธจนเป็นอะไรไป ฉันกับหลานจือจะต้องคิดหาทางส่งกัวฮุ่ยฟางไปให้พ้นสายตาทำไม! ก็เพื่อชื่อเสียงของผู้บัญชาการใหญ่เซี่ย และเพราะบุญคุณที่ผู้ช่วยทหารกัวช่วยชีวิตคุณไว้ในวันนั้นไม่ใช่หรือ!
เซี่ยเจิ้งเต๋อ! ตั้งแต่ฉันเกิดมา กัวจิ้งอี๋ไม่เคยต้องทนรับความอยุติธรรมแบบนี้มาก่อน! กัวฮุ่ยฟางอายุยังน้อยแต่เจ้าเล่ห์นัก เธอข่มขู่ฉัน! คอยเอาเรื่องเมื่อสามปีก่อนมาบีบคั้นฉันอยู่ตลอด! หลายปีมานี้สกุลกัวต้องควักเงินไปเท่าไรเพื่อประเคนให้เธอ แล้วคุณว่าเงินก้อนนี้จะคิดบัญชีกันอย่างไร!”
ปากของคุณนายเซี่ยราวกับปืนกล เธอระบายถ้อยคำที่เก็บงำในใจมาหลายปีออกมารวดเดียวจนหมด
พ่อของเซี่ยเต็มไปด้วยความละอาย “คุณ ผมผิดไปแล้ว!”
คุณนายเซี่ยไม่ยอมเลิกรา หรี่ตามองเขาพลางถามเสียงเย็น “แค่พูดว่าผิดแล้ว จะลบความคับข้องใจที่ฉันทนมาตลอดสามปีได้หรือไง”