เซี่ยหลานจือเดินโซเซลงบันไดมา เอ่ยเสียงร้อนรนกับอาฮวาเซ่าที่กำลังทำความสะอาดบ้าน
“อาซูกำลังจะคลอดแล้ว! รีบไปตามหมอขึ้นมาข้างบนเร็ว!”
ผ้าขี้ริ้วในมืออาฮวาเซ่าร่วงลงพื้น เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉะ...ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!”
เธอหันหลังวิ่งพรวดไปยังโถงทางเดินชั้นหนึ่ง
“คุณนายน้อยกำลังจะคลอดแล้ว! จะคลอดแล้ว! ทุกคนออกมากันเร็ว!”
มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวของเซี่ยหลานจือสั่นเล็กน้อย เขาพยายามสงบหัวใจที่เต้นแรงราวกับจะกระเด็นออกจากอก
เขาก้าวไปยังโทรศัพท์ แล้วโทรไปยังสำนักงานผู้บัญชาการใหญ่ในเขตทหารสำคัญ
ทันทีที่ปลายสายรับ เซี่ยหลานจือก็พูดอย่างรวดเร็วว่า “ผมเซี่ยหลานจือ ช่วยบอกจอมพลเซี่ยด้วยว่าลูกสะใภ้ของท่านกำลังจะคลอดแล้ว”
พูดจบเขาก็วางสายทันที
จากนั้นก็โทรไปยังคุ้งวังสกุลกั๋วที่เซียงกั่งอีกสาย
เช่นเดียวกัน ทันทีที่ปลายสายรับ เซี่ยหลานจือก็เอ่ยเสียงขรึมว่า “ผมเซี่ยหลานจือ ขอเรียนสายคุณหนูใหญ่สกุลกั๋วครับ”
บ่าวทางนั้นตอบอย่างนอบน้อมว่า “คุณชายหลาน โปรดรอสักครู่ครับ—”
ไม่นาน คุณนายเซี่ยก็รับสาย “ลูก มีอะไรหรือเปล่า?”
“แม่ครับ อาซูกำลังจะคลอดแล้ว”
“กำหนดคลอดเร็วกว่ากำหนดหรือ?”
“ใช่ครับ!”
คุณนายเซี่ยตื่นเต้นจนพูดติดขัด “ฉะ...ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้! ลูก! ต้องดูแลอาซูให้ดี อย่าประมาทเด็ดขาด
“จริงสิ หยานหูซัว ต้องเชิญหยานหูซัวไปด้วยนะ หมอรักษาตัวเองไม่ได้ อาซูจะต้องไม่เป็นอันตรายเด็ดขาด!”
เซี่ยหลานจือพยักหน้า “ทราบแล้วครับ ผมวางสายก่อนนะครับ”
“ได้เลย—”
เซี่ยหลานจือวางสาย หยิบกุญแจรถบนโต๊ะ แล้วก้าวยาวๆ ออกจากบ้านตระกูลเซี่ย
“ตูปิง!”
ทหารยามที่ยืนอยู่หน้าบ้านตระกูลเซี่ยหันกลับมาทันที
เซี่ยหลานจือโยนกุญแจรถให้เขา แล้วสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มงวด
“รีบไปรับหยานหูซัวมา อาซูกำลังจะคลอดแล้ว!”
ตูปิงเบิกตากว้าง รีบปลดอาวุธที่สะพายอยู่บนบ่าลง
“รับทราบ!”
เขาพุ่งไปยังรถออฟโรดที่จอดอยู่ไม่ไกลราวกับเสือดาว
ชั้นบน
น้ำคร่ำของฉินซูแตกแล้ว น้ำเปียกชุ่มเต็มเตียง
ท้องของเธอเริ่มปวดเกร็ง ใบหน้างดงามมีเสน่ห์ซีดขาวลง
ตอนที่หมอห้าหกคนในชุดกาวน์สีขาวกรูกันเข้ามาในห้อง แววตาของฉินซูก็ฉายประกายระแวดระวังเย็นชา
เธอตวาดเสียงดัง “ห้ามเข้ามา!”