“?”
สีหน้าของฉินซูชวนให้คนมองแล้วอดขำไม่ได้
บ้าบอเรื่องตะกละตะกลามอะไร เธอแค่กอดเซี่ยหลานจือเอง
แต่ไม่บ่อยนักที่ได้ยินผู้ชายพูดอะไรเข้าอกเข้าใจแบบนี้
ในที่สุดเซี่ยหลานจือก็รู้แล้วว่าเธอเป็นคนท้อง จึงรู้จักระมัดระวังขึ้นมาบ้าง
ฉินซูปล่อยแขนจากคอชายหนุ่ม ทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ “สหายเซี่ยหลานจือ กรุณาปรับทัศนคติให้ถูกต้อง อย่าคิดเรื่องไม่ดีแบบนั้น!”
เธอก้าวข้ามขายาวของเขา แล้วปีนไปนอนด้านในเตียง
เซี่ยหลานจือมองตามคอเสื้อของฉินซู เห็นผิวขาวผ่องราวกับเปล่งประกาย
เขากลั้นหายใจ ประคองเอวด้านหลังของเธอให้ขยับมานั่งข้างกายอย่างราบรื่น
ตอนฉินซูกำลังจะเอนตัวลงนอน เซี่ยหลานจือก็ถามเสียงต่ำลงเล็กน้อย “นายตำรวจสิงคนนั้นเป็นอะไรกัน?”
ฉินซูชะงักไป แววรู้สึกผิดวาบผ่านดวงตา
นี่โกรธจนพาล แล้วคิดบัญชีย้อนหลังหรือไง?
เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย!
ฉินซูเพิ่งรู้วันนี้เองว่านายตำรวจสิง ซึ่งเคยพบกันเพียงไม่กี่ครั้ง คิดกับเธอเกินเพื่อน
เซี่ยหลานจือใช้นิ้วเชยคางเธอ ดวงตาดำสนิทราวหยกหมึกเอ่อท้นด้วยความหึงหวง
“สายตาที่เขามองคุณแทบจะเกาะติดอยู่บนตัวคุณแล้ว”
ฉินซูยกมือโบกตรงหน้าจมูก “คุณชายเซี่ย กลิ่นน้ำส้มสายชูแรงจัง วันนี้ลงไปแช่ในไหหรือไง?”
เซี่ยหลานจือหรี่ตาลง “สหายฉินซู กรุณาตอบคำถามของผมตรง ๆ”
ฉินซูคิดว่าไม่มีอะไรต้องปิดบัง จึงพูดออกไปทันที “ก็ไม่มีอะไร ฉันเคยเจอนายตำรวจสิงอยู่สองสามครั้ง”
“ครั้งแรก เขากำลังไล่จับสายลับที่ขโมยข้อมูลมา พวกเขายิงโดนเส้นเลือดแดงใหญ่ที่ต้นขาของสายลับพอดี”
“ตอนนั้นฉันบังเอิญผ่านมา รู้ว่าบนตัวสายลับมีข้อมูลที่พวกเขาต้องการ ก็เลยช่วยเขาไว้”
“ครั้งที่สอง ตอนฉันขึ้นเขาไปเก็บยา เจออันธพาลในหมู่บ้านสองสามคนกำลังรังแกเด็กสาวคนหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าคนนั้นจะเป็นลูกสาวของเพื่อนร่วมงานนายตำรวจสิง…”
ระหว่างที่ฉินซูพูด เซี่ยหลานจือนึกถึงครั้งแรกที่พวกเขาพบกัน
เขาถามเสียงแหบพร่า “ตอนนั้นคุณอยู่ที่ตำบลปาเป่า กำลังพันแผลให้สายลับคนนั้นใช่ไหม?”
ฉินซูกะพริบตาปริบ ๆ ถามอย่างประหลาดใจ “คุณรู้ได้ยังไง?”
แววตาของเซี่ยหลานจือหม่นลง “ตอนนั้นผมมีภารกิจ เลยผ่านไปแถวนั้นและเห็นคุณเข้า”