“คุณเอาของแบบนี้มาให้ฉันทำไม? แล้วคุณไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน?”
มือของฉินซูสั่นเล็กน้อย
เซี่ยหลานจือดับบุหรี่ในมือ น้ำเสียงเรียบเฉย “ขอเบิกจากคุณน้ามิ่นมาเผื่อไว้ก่อน”
เงินก้อนนี้เขายืมมาใช้ส่วนตัว ถ้าไม่ได้ใช้ก็คืนไป แต่ถ้าได้ใช้ ทางบ้านจะช่วยเติมให้ครบ
ตอนฉินซูเปิดกระเป๋า ฟ่านเย่าจงกับเฉียนอวี้เฟิ่งก็เห็นของที่อยู่ข้างใน
ปืนสีดำเงาวับทำให้ทั้งคู่เหงื่อเย็นผุดซึมไปทั่วตัว
นี่คิดจะทำอะไรกัน?
กลัวฉินซูถูกใครรังแก เลยเอามาข่มขู่พวกเขาหรือ?
ฉินซูเข้าใจความหมายของเซี่ยหลานจือแล้วเช่นกัน มุมคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย
เธอรูดซิปปิดกระเป๋า วางเป้ลงกับพื้น แล้วโน้มตัวเข้าไปในหน้าต่างรถ
ในมุมที่ไม่มีใครเห็น ฉินซูเม้มริมฝีปากแดง ส่งจูบให้เซี่ยหลานจือ
น้ำเสียงของเธอหวานนุ่มออดอ้อน ทั้งยังพูดเสียงเบาว่า “ขอบคุณนะคะที่รัก รักคุณนะ!”
คำว่า ‘ที่รัก’ ที่พูดก่อนหน้านี้ เซี่ยหลานจือเริ่มชินแล้ว
แต่คำว่า ‘รักคุณ’ สองคำนี้ช่างทรงพลังเหลือเกิน
เซี่ยหลานจือสะท้านไปทั้งร่าง ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามเผยความตกตะลึง ใบหูแดงก่ำจนเห็นได้ชัด
ฉินซูที่เพิ่งยั่วเขาเสร็จยังทำมือเป็นรูปหัวใจให้ชายหนุ่มอีกด้วย
คำติดปากของคนหนุ่มสาวในชาติก่อน รวมถึงท่าทางยอดนิยมแบบนี้ เกือบทำให้เซี่ยหลานจือคลั่งเพราะถูกยั่ว
ฉินซูที่ทั้งน่ารักทั้งเย้ายวนขนาดนี้ บอกว่ารักเขา แล้วยังทำมือเป็นรูปหัวใจให้เขาอีก
ถ้าเป็นสถานการณ์อื่น เซี่ยหลานจือคงจูบจนเธอหายใจไม่ทัน แล้วฉวยโอกาสจัดการเธอเสียเลย
ต้องให้เธอเหงื่อชุ่มตัวจนแทบลุกไม่ขึ้น แบบนั้นแหละถึงจะทำให้รู้ว่าการยั่วคนมีราคาที่ต้องจ่าย