เซี่ยหลานจือแทบละสายตาจากฉินซูไม่ได้ ดวงตาสีเข้มลึกล้ำยิ่งกว่ารัตติกาลจับจ้องเธอไม่กะพริบ
หัวใจของเขาไม่อาจสงบนิ่งได้อีก น้ำเสียงทุ้มแหบเอ่ยถามว่า “เมื่อกี้คุณพูดหมายความว่ายังไง”
เซี่ยหลานจือสงสัยว่าตัวเองหูฝาด
ไม่อย่างนั้นจะได้ยินฉินซูเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอมีสัมพันธ์ด้วยได้อย่างไร
คำพูดที่ฉินซูรวบรวมความกล้าเอ่ยออกมาแต้มพวงแก้มให้แดงระเรื่อ ภายใต้แสงไฟถนนที่ทอดเงาพร่างพร้อย ยิ่งขับให้เธอดูมีเสน่ห์เย้ายวน
แพขนตาของเธอหลุบต่ำ เสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ก็หมายความตามตัวอักษรนั่นแหละค่ะ”
เสียงเบาจนน่าสงสาร แต่กลับลอยเข้าหูเซี่ยหลานจืออย่างชัดเจน
มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวของเขาสั่นวูบ แขนขยับตัดสินใจเร็วกว่าสมอง โอบฉินซูร่างอ่อนนุ่มเข้ามาไว้ในอ้อมแขน
เมื่อเอวคอดบางตกอยู่ในมือ เซี่ยหลานจือก็รู้สึกราวกับหัวใจได้รับการเติมเต็ม
ลมหายใจของเขาหนักขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามเสียงทุ้มว่า “คุณคิดดีแล้วจริง ๆ เหรอ”
ฉินซูผละออกจากอ้อมแขนเขา หันหลังเดินหนี ทั้งอายทั้งโมโห “ถ้าคุณไม่อยากก็ช่างเถอะ ทำเหมือนฉันไม่ได้พูดก็แล้วกัน”
ติ่งหูเล็ก ๆ แดงก่ำของเธอเห็นได้ชัดภายใต้แสงไฟถนน
หัวใจของเซี่ยหลานจือเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้น เขารีบก้าวตามไป รวบเอวอุ้มฉินซูขึ้นมา
เขาข่มกลั้นอารมณ์ไว้ กัดฟันพูดว่า “คุณไม่เสียใจก็พอ!”
พูดจบ เซี่ยหลานจือก็อุ้มฉินซูร่างเบาหวิวแทบไร้น้ำหนักไว้ในอ้อมแขน แล้วเร่งฝีเท้ามุ่งหน้ากลับบ้าน
ทั้งตัวฉินซูเริ่มแดงระเรื่อราวกับกุ้งต้ม ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเซี่ยหลานจือ
เธอซบแนบอกเขาอย่างอ่อนหวาน แนบหูฟังเสียงหัวใจของชายหนุ่มที่เต้นเร็วและหนักแน่น ใจของเธอเต้นระรัวจนแทบควบคุมไม่อยู่
สาเหตุที่ฉินซูเปลี่ยนท่าทีไปมากเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะแม่สามีผู้หน้าอ่อนเยาว์ที่เพิ่งจากไป
คุณนายเซี่ยไปเรียนที่อเมริกาในช่วงปลายทศวรรษ 1940 และแต่งงานกับพ่อของเซี่ยในปีที่สองหลังกลับประเทศ เป็นการแต่งงานที่ผู้ใหญ่จัดแจงให้
หลังจากได้เห็นโลกภายนอกอันรุ่งเรือง ความคิดของคุณนายเซี่ยก็เติบโตขึ้น อีกทั้งยังมีภาพฝันในชีวิตของตัวเอง เธอย่อมไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง