ฉินซูขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวเตะกลับหลังอย่างคล่องแคล่ว
“โครม—!”
ร่างหนึ่งถูกเตะกระเด็นออกไปอย่างรวดเร็ว กระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง เสียงร่างปะทะผนังดังทึบ
“อ๊าก!!!”
กัวฮุ่ยฟางที่ลอบโจมตีไม่สำเร็จกรีดร้องอย่างเจ็บปวด
ร่างของเธอไถลลงไปกองกับพื้น เลือดก้อนใหญ่พ่นออกมาจากปาก
ฉินซูมีแววโหดเหี้ยมเต็มดวงตา ก้าวฉับ ๆ เข้าไปหาแล้วเหยียบใบหน้าของกัวฮุ่ยฟางไว้
“ยังกล้าลอบโจมตีฉันอีกเหรอ? สันดานหมาแก้ไม่หายจริง ๆ!”
กัวฮุ่ยฟางหน้าซีดเผือด เงยหน้ามองฉินซูพร้อมกระอักเลือด ก่อนเค้นคำพูดออกมาทีละคำ “นังสารเลว! ฉันจะฆ่าแก!”
ความเกลียดชังและริษยาในดวงตาของเธอ รวมถึงความอาฆาตที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ไม่ต่างจากชาติก่อนเลยแม้แต่น้อย
ฉินซูราวกับหวนกลับไปยังค่ำคืนอันหนาวเหน็บและมืดมิดในชาติก่อนอีกครั้ง เธออยู่บนถนนที่สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่าน ถูกความสิ้นหวังและความคับแค้นใจปกคลุม เฝ้ารอความตายอย่างทุกข์ทรมาน
“ฆ่าฉันเหรอ? ฉันไม่เปิดโอกาสให้เธอหรอก!”
ดวงตาของฉินซูเต็มไปด้วยจิตสังหาร เธอกัดฟันแน่น ยกปืนในมือขึ้นจ่อหน้าผากกัวฮุ่ยฟาง
กัวฮุ่ยฟางไม่เพียงไม่กลัว กลับแสยะยิ้ม “แน่จริงก็ฆ่าฉันสิ! มีแกไปตายเป็นเพื่อน ฉันก็คุ้มแล้ว ฮ่า ๆ ๆ...”
ฆ่าคนเป็นความผิดกฎหมาย ทั้งยังต้องชดใช้ด้วยชีวิต!
ฉินซูมองใบหน้าบิดเบี้ยวคลุ้มคลั่งของกัวฮุ่ยฟาง แววสังหารในดวงตากลับค่อย ๆ จางลง
ริมฝีปากแดงของเธอยกขึ้นน้อย ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น ดวงตางดงามสะกดใจฉายแววเย้ยหยัน “ฆ่าเธอเหรอ? แบบนั้นก็สบายเธอเกินไปน่ะสิ”
ฉินซูหมุนข้อมือเรียว เก็บปืนเย็นเยียบลง แล้วเลื่อนเท้าที่เหยียบใบหน้ากัวฮุ่ยฟางออก
กัวฮุ่ยฟางเผยสีหน้าราวกับรู้ผลอยู่แล้ว แววลำพองใจฉายชัดในดวงตา
ทว่าเพียงชั่วพริบตา มือเล็ก ๆ ก็ขยุ้มผมของเธอไว้
ฉินซูโน้มตัวเข้าไปใกล้หูอีกฝ่าย กระซิบด้วยเสียงที่มีเพียงสองคนได้ยิน “ฆ่าเธอมันน่าเบื่อจะตาย ทรมานเธอต่างหากที่ทำให้ฉันมีความสุข ฉันจะทำให้เธออยู่ก็เหมือนตาย!”
กัวฮุ่ยฟางหันขวับ จ้องฉินซูด้วยสายตาเกลียดชัง “ฉันกับแกไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน แกมีสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันแบบนี้?!”