ฉินซูไม่รู้ว่าพ่อกลับมาแล้ว เธอเขย่าแขนเซี่ยหลานจือพลางส่งเสียงออดอ้อนนุ่มนวล
“เซี่ยหลานจือ ฉันไม่อยากกลับกรุงปักกิ่งวันนี้”
เซี่ยหลานจือหลุบตามองคนที่กำลังออดอ้อนเขา สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ ทว่าในใจกลับพึงพอใจไม่น้อย
เขากลั้นยิ้มไว้ที่มุมปาก แล้วแสร้งถามด้วยความสงสัย “ทำไมล่ะ?”
ฉินซูเอียงคอแกล้งทำท่าน่ารัก เอ่ยเสียงเศร้าสร้อย “ฉันคิดถึงบ้าน อยากอยู่ค้างสักคืน”
“งั้นก็อยู่สิ!”
พ่อฉินคำรามเสียงต่ำ หิ้วเหล้าในมือพุ่งเข้ามาในห้องข้างด้วยท่าทางฮึกเหิม
“ลูกสาวอยากอยู่กี่วันก็อยู่ ไม่ต้องขออนุญาตใครทั้งนั้น!”
ฉินซูหันกลับไป ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี “พ่อ! พ่อกลับมาแล้ว!”
พ่อฉินเดินเข้าไปจับแขนลูกสาว เงยหน้าขึ้นจ้องเซี่ยหลานจือเขม็งด้วยแววตาเป็นปฏิปักษ์
“ไอ้หนุ่ม ตอนนั้นแกเป็นคนจะขอฉินเป่าจูแต่งงาน ไม่เอาอาซูของบ้านฉัน”
“ตอนนี้แต่งกับลูกสาวฉันแล้ว ยังกล้ารังแกเธออีก คิดว่าตระกูลฉินไม่มีใครหรือไง?”
“……” เซี่ยหลานจือ
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
เขาไปบอกตอนไหนว่าจะขอฉินเป่าจูแต่งงาน
แถมประโยคสุดท้ายนั่น ทำไมเหมือนพี่เมียไม่มีผิด
เซี่ยหลานจือสบตาพ่อฉินที่กำลังไม่พอใจ ก่อนอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณพ่อตาเข้าใจผิดแล้วครับ ครั้งนี้ผมกลับบ้านมากับอาซู ตั้งใจว่าจะอยู่สักสองสามวันอยู่แล้ว”
ฉินซูที่หลบอยู่หลังพ่อฉินโผล่หน้าออกมา มองชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มในดวงตา
“ทำไมไม่บอกกันแต่แรก มีคนมาบ้านตั้งเยอะ ต้องรีบจัดห้อง ไม่งั้นคงพักกันไม่พอ”
พ่อฉินยังไม่ยอมเลิกรา ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย จ้องเซี่ยหลานจือไม่วางตา “พูดมาสิ ตอนนั้นทำไมถึงถอนหมั้น? ตกลงกันไว้ว่าจะแต่งกับอาซูของบ้านฉัน แล้วทำไมถึงเปลี่ยนใจไปแต่งกับเป่าจู?
พอเป่าจูรู้ว่าแกขาพิการจนเสียโฉม ก็ไม่ยอมแต่งกับแกแล้ว ตระกูลเซี่ยกลับให้ลูกสาวฉันไปอยู่กับกองทัพ เรื่องนี้แกจะว่ายังไง?!”
ทั้งชีวิตเขามีลูกสาวแท้ ๆ อยู่คนเดียว ปกติก็ประคบประหงมราวกับแก้วตาดวงใจ
จะเคยถูกใครดูแคลนถึงเพียงนี้ที่ไหนกัน
เรื่องที่ตระกูลเซี่ยถอนหมั้นเป็นเสี้ยนหนามฝังใจพ่อฉินมาตลอด
เซี่ยหลานจือรับรู้ถึงโทสะที่ลุกโชนของพ่อตา รู้ว่าต้องอธิบายเรื่องนี้ให้กระจ่าง