ตระกูลเซี่ย
“หาต่อไป!”
“ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดิน ก็ต้องหาตัวให้เจอ!”
พ่อของเซี่ยในเครื่องแบบทหาร บ่าเสื้อประดับเครื่องหมายยศซึ่งบ่งบอกถึงตำแหน่งสูงสุดในกองทัพ ยืนอยู่กลางห้องรับแขกด้วยสีหน้าเดือดดาล
เหล่าคนรับใช้ ลูกน้อง รวมถึงชูเหลียนอิ้ง หลิวเซิง และคนอื่น ๆ ในบ้าน ต่างสะดุ้งผวาไปตาม ๆ กัน
คุณนายเซี่ยนั่งอยู่บนโซฟา ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาไม่หยุด
“ต้องพาลูกสะใภ้กับหลานชายหลานสาวกลับมาให้ได้!”
สีหน้าเกรี้ยวกราดของพ่อเซี่ยผ่อนคลายลง เขาหันไปพูดกับคุณนายเซี่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ได้ ต้องพากลับมาให้ได้”
ชูเหลียนอิ้งก้าวออกมา ถามอย่างสงสัยว่า “คุณอาเซี่ย พี่สะใภ้คนเล็กอาจไม่ได้ไปเมืองหยุนเจิ้นหรือเปล่าครับ?”
สีหน้าพ่อเซี่ยเคร่งขรึมลงอีกครั้ง “หมายความว่ายังไง?”
ชูเหลียนอิ้งกล่าว “พวกเราตามไปไกลกว่าสิบกิโลเมตรหลังออกจากด่านเก็บเงินแล้ว แต่ก็ไม่เห็นรถของพี่สะใภ้คนเล็กเลย พวกเขาอาจไปที่อื่นหรือเปล่าครับ?”
หลิวเซิงก็เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานนี้ “เป็นไปได้ครับ บางทีเราอาจตามผิดทางมาตั้งแต่แรก”
ลุงฉวยออกมายืนค้าน “คนที่ด่านเก็บเงินยืนยันชัดเจนว่ารถคันนั้นมุ่งหน้าไปทางใต้ของเมืองหยุนเจิ้น”
ระหว่างที่พ่อเซี่ยกำลังครุ่นคิด คุณนายเซี่ยก็ขมวดคิ้วตั้งตรงแล้วระเบิดอารมณ์ออกมา
“ฉันไม่สนว่าพวกคุณจะพูดยังไง ยังไงก็ต้องหาตัวกลับมาให้ได้!”
“ไม่ว่าจะเป็นอาซูหรือลูกในท้องของเธอ ต้องไม่มีใครเป็นอะไรทั้งนั้น!”
พ่อเซี่ยที่เมื่อครู่ยังแผ่รังสีอำนาจเต็มเปี่ยม บนใบหน้าเรียบเนียนแดงระเรื่ออย่างผู้มีการศึกษา กลับปรากฏรอยยิ้มประจบเอาใจ
“หา หาแน่นอน ต้องพากลับมาให้ได้ คุณนายใจเย็นก่อน”
“กริ๊ง ๆ—”
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ในห้องรับแขกก็ดังขึ้น
คุณนายเซี่ยรีบรับสายอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงตื่นเต้นจนสั่น “ฮัลโหล?”
“แม่คะ หนูเอง ฉินซูค่ะ”
เสียงจากปลายสายทำให้คุณนายเซี่ยหยุดร้องไห้
คุณนายเซี่ยกะพริบตา น้ำเสียงตื่นเต้นขึ้น “อาซู เธอไปไหนมา แม่ตกใจแทบแย่ กลัวว่าเธอจะเกิดเรื่อง!”
ไม่รู้ว่าฉินซูพูดอะไรทางนั้น
สีหน้าร้อนใจของคุณนายเซี่ยค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความหนักใจ
“ได้ แม่เข้าใจแล้ว… อืม อยู่ข้างนอกก็ดูแลตัวเองให้ดีนะ”