“ฉันกำลังจะขึ้นเขาแล้ว”
เสียงทุ้มแหบของเซี่ยหลานจือดังขึ้นแผ่วเบา
“ครั้งนี้อย่างน้อยก็ต้องไปสิบวันครึ่งเดือน คุณรอผมกลับบ้านนะ”
“นานขนาดนั้นเลยเหรอ?” ฉินซูที่ซุกอยู่ในอ้อมแขนเขาเบิกตาขึ้นเล็กน้อย
เซี่ยหลานจือเอ่ยเสียงอู้อี้ “สถานการณ์ค่อนข้างร้ายแรง คงแก้ไขให้เสร็จในเวลาอันสั้นไม่ได้”
ฉินซูหันกลับไปมองเขา ขมวดคิ้วถาม “จะออกเดินทางเมื่อไร?”
เซี่ยหลานจือตอบ “อีกครึ่งชั่วโมง”
ฉินซูออกแรงทั้งหมดที่มี ดิ้นหลุดจากอ้อมกอดแข็งแกร่งของเขา ก่อนจะหันไปเงยหน้ามองชายหนุ่ม
เธอถาม “ไปรวมพลที่สนามหรือเปล่า?”
เซี่ยหลานจือพยักหน้า “ใช่”
“รอฉันก่อนนะ ฉันจะกลับบ้านไปเอาของ”
ฉินซูหมุนตัววิ่งออกไปทันที รวดเร็วจนแทบไม่เหลือเค้าความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ฉินซูกอดถุงผ้าใบเล็ก วิ่งหอบไปถึงสนาม แต่พบว่ากองกำลังส่วนใหญ่ออกเดินทางไปแล้ว
เธอวิ่งตามไปจนถึงหน้าค่าย เห็นเหล่าทหารในเครื่องแบบยืนเบียดเสียดกันแน่นขนัด
“เซี่ยหลานจือ!”
ฉินซูมองไม่เห็นว่าเขาอยู่ตรงไหน จึงเร่งเสียงตะโกนเรียกสุดกำลัง
เสียงแหบเหนื่อยของเธอดังแค่ไหน ก็ยังถูกกลบด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่กระหน่ำต่อเนื่อง
ทหารคนหนึ่งจำฉินซูได้ พอเห็นเธอเหงื่อท่วมหน้าและมีสีหน้าร้อนใจ ก็รีบวิ่งไปยังแถวหน้าของขบวน
ไม่นานนัก ร่างสูงสง่าของเซี่ยหลานจือก็แยกออกมาจากแถวที่เป็นระเบียบ
ฉินซูเห็นเขาทันที จึงหิ้วถุงผ้าใบเล็กวิ่งตรงเข้าไปหา
เซี่ยหลานจือเองก็สาวเท้าเข้าหาเธอเช่นกัน
ภาพที่ทั้งสองต่างมุ่งหน้าเข้าหากันตกอยู่ในสายตาของคนช่างสังเกต ทำให้หลายคนอดทึ่งไม่ได้ว่าคู่สามีภรรยาคู่นี้รักกันดีจริง ๆ
แต่ความจริงแล้ว ทันทีที่ฉินซูวิ่งมาถึงตรงหน้าเซี่ยหลานจือ เธอก็อดบ่นไม่ได้
“ไหนบอกว่าจะไปรวมตัวที่สนาม แล้วค่อยออกเดินทางอีกครึ่งชั่วโมงไง?”
เธอรีบเร่งมาแทบแย่ ถ้าช้ากว่านี้อีกนิดคงตามเขาไม่ทันแล้ว
เซี่ยหลานจือมองเธอด้วยแววตาขรึม ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง “คำสั่งทหารขัดขืนไม่ได้”
ฉินซูรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แต่เป็นภารกิจที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลก จะให้พลาดแม้แต่นิดเดียวไม่ได้
เธอแค่บ่นไปตามปาก ก่อนยัดถุงผ้าหนักอึ้งในมือใส่อ้อมแขนเซี่ยหลานจือ