“แต่เขาเป็นทหาร มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ ต่อให้คิดถึงเขาแค่ไหน ก็ไม่ควรทำร้ายร่างกายตัวเองแบบนี้ กินให้อิ่ม ดื่มให้พอ นอนให้เต็มที่ ไม่ต้องเอาแต่ห่วงคิดถึงเขาหรอก”
ไม่!
ฉันไม่ได้คิดถึง!
นี่มันเข้าใจผิดกันใหญ่โตแล้ว!
ฉินซูหน้าตาตื่นตระหนก รีบร้อนอธิบาย “ผู้อำนวยการลวี่ คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้...”
หลวี่หมิ่นคิดว่าเธอถูกจับได้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่เลยเขิน จึงปลอบเธอทั้งขำทั้งจนใจ
“ยังสาวอยู่ เขินก็ไม่แปลกหรอก แต่เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติ ไม่ต้องปฏิเสธหรอก”
เธอเห็นมาจนชินแล้ว คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวที่ต้องแยกจากกัน พอห่างกันก็ซูบเซียวเพราะกินไม่ได้นอนไม่หลับ เอาแต่คิดถึงกัน
ฉินซูอดไม่ได้ที่จะขึ้นเสียง “ไม่ใช่ คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้คิดถึงเขา!”
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันนี้มีพลังไม่เบา
บนเตียงคนไข้ ทหารสามนายที่หน้าซีดเผือดสะดุ้งตัวโยน!
ภรรยาของผู้พันเซี่ยเสียงดังไม่เบาเลย
แถมยังดูเหมือนจะขี้อายเกินไปด้วย
หลวี่หมิ่นมองรอยคล้ำใต้ตาของฉินซูอย่างมีความหมาย
เธอไม่ได้พูดอะไร แต่กลับเหมือนพูดไปหมดแล้ว
ทุกอย่างเข้าใจกันได้โดยไม่ต้องเอ่ยปาก
ฉินซูชะงักไป รู้ดีว่าอธิบายต่อให้มากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์
ในเวลานี้ คำอธิบายของเธอกลับดูเหมือนกำลังแก้ตัว
ฟ้าดินเป็นพยาน เธอไม่ได้คิดถึงเซี่ยหลานจือเลย
เธอแค่ไม่รู้เป็นอะไรถึงนอนไม่หลับ ตลอด 3 คืนมานี้จู่ ๆ ก็ตื่นขึ้นมากลางดึก
เพราะนอนไม่พอ สมองของฉินซูจึงปวดตุบ ๆ เธอขยับนิ้วนวดขมับอย่างเหนื่อยล้า
เธอมองทั้งสามคนบนเตียงคนไข้แล้วเปลี่ยนเรื่อง “วันนี้พวกเขาฟื้นตัวเป็นยังไงบ้าง?”