ฉินซูในห้วงนิทราปล่อยตัวตามสบาย เผลอขยับไปชนเซี่ยหลานจือเข้าโดยไม่ตั้งใจ
การกระทำที่ไม่ได้เจตนานี้...
ทำให้การอาบน้ำเย็นของเซี่ยหลานจือเสียเปล่า!
ฉินซูซุกซนไม่ต่างจากลูกแมว พลิกตัวหาท่าที่สบาย ไม่นานก็ผล็อยหลับไป
ลมหายใจอุ่น ๆ ที่พ่นออกมาจากปลายจมูกของเธอแผ่วเบานุ่มนวล พรมลงบนใบหูที่แดงระเรื่อของเซี่ยหลานจือ
เซี่ยหลานจือขยับไปทางขอบเตียงอย่างเงียบเชียบ
ฉินซูก็ขยับตามไปด้วย
เธอเกาะเกี่ยวเขาไว้ราวกับเถาวัลย์พันต้นไม้ใหญ่ ทำให้เซี่ยหลานจือหนีไปไหนไม่ได้
ค่ำคืนนี้สำหรับเซี่ยหลานจือช่างทรมานและแสนยากจะข่มใจ...
...
เซี่ยหลานจือถูกยั่วเย้ามาเนิ่นนาน จนเกือบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาจึงบังคับใจให้สงบลง
เขารู้สึกว่าความยับยั้งชั่งใจของตัวเองลดน้อยลงทุกที แต่ความอดทนกลับเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ
อดกลั้นแบบนี้ อีกไม่นานคงต้องพังทลายอีกรอบ
เมื่อนึกถึงช่วงครึ่งเดือนก่อนที่บางวันดีบางวันแย่ เซี่ยหลานจือก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา
ยามดึกสงัด
ในที่สุดฉินซูก็อยู่นิ่งขึ้นมาก
เซี่ยหลานจือลูบเส้นผมนุ่มสลวยของเธอ โอบเอวอ่อนนุ่มราวไร้กระดูกไว้ในอ้อมแขน แล้วจึงหลับตาลงได้อย่างวางใจ
แม้เรื่องดี ๆ จะถูกบังคับให้หยุดลงกลางคัน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้อะไรกลับมา
อย่างน้อยฉินซูก็ไม่ต่อต้านเขาอีกแล้ว
ก่อนสติของเซี่ยหลานจือจะถูกความง่วงงุนกลืนกิน เขาก็ตัดสินใจเงียบ ๆ ในใจ
คราวหน้า...ต้องทำให้เธอยอมเป็นของเขาให้ได้
แล้วก็จะชดเชยสิ่งที่ค้างคาจากคืนนี้ให้หมดในคราวเดียว
ถึงตอนนั้น ต่อให้ฉินซูร้องไห้ ก็ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด
*
ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง เสียงแตรดังชัดก็กึกก้องขึ้นในค่าย
ฉินซูที่นอนอยู่บนเตียงค่อย ๆ ลืมตาคู่งามฉ่ำวาวชวนให้คนหลงใหลอย่างเกียจคร้าน
มือของเธอเอื้อมไปข้างตัวทันที แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า
เซี่ยหลานจือไม่อยู่แล้วจริง ๆ
ทุกเช้าก่อนเสียงแตรดัง ผู้ชายคนนี้มักหายตัวไปเสมอ
ช่วงมีประจำเดือน ร่างกายของฉินซูเหนื่อยล้าและง่วงงุนเป็นพิเศษ เธอไม่อยากขยับตัวแม้แต่น้อย
เธอค่อย ๆ หลับตาลง ตั้งใจจะนอนต่ออีกสักงีบ
ใกล้เที่ยงแล้ว แดดจ้าอยู่กลางฟ้า แต่ฉินซูก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น