เซี่ยหลานจือที่ถูกฉินซูกอดและจูบเป็นครั้งแรก กลิ่นหอมชวนใจสั่นของเธออบอวลอยู่ในลมหายใจของเขา
ร่างทั้งร่างของเขาแข็งค้าง หัวใจเต้นเร็วขึ้น หน้าอกกระเพื่อมแรงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด กล้ามเนื้อบนใบหน้าเย็นชาขรึมเกร็งแน่น ใบหูแดงก่ำไปหมด
ถนนที่ตั้งของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ เป็นย่านที่มีผู้คนพลุกพล่านที่สุดในเมืองหยุนเจิ้น
ทั้งสองยืนกอดกันอยู่กลางถนน ราวกับไม่มีใครอยู่ในสายตา ชายหล่อหญิงสวย บุคลิกโดดเด่น กลายเป็นภาพงดงามที่ดึงดูดสายตา
พวกเขาดูราวกับคู่รักที่รักกันมั่นคงจนวันตาย โรแมนติกและเร่าร้อน
ผู้คนที่เดินผ่านไปมา รอบสิบคนมีถึงเก้าคนที่อดไม่ได้จะมองพวกเขา
เมื่อเห็นว่ามีคนมุงดูมากขึ้นเรื่อย ๆ เซี่ยหลานจือก็ก้มลงกระซิบข้างหูฉินซู
“คนมองกันเยอะ เราออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ”
ฉินซูที่ซุกหน้าอยู่กับอกชายหนุ่ม เอียงหน้ามองสบสายตาอยากรู้อยากเห็นหลายคู่
เธอหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที รู้สึกอับอายจนไม่กล้าสู้หน้าใคร
จังหวะนั้น เสื้อคลุมที่แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบก็คลุมลงบนศีรษะเธอ
เซี่ยหลานจือจูงมือเล็ก ๆ ของฉินซู พลางเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ตามผมมา”
ทั้งสองจูงมือกันฝ่าฝูงชน มุ่งหน้าไปยังภัตตาคารของรัฐฝั่งตรงข้าม
ภายในภัตตาคารของรัฐ
อามู่ถีกับคนอื่น ๆ สั่งอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว
หลังเซี่ยหลานจือกับฉินซูมาถึง ทุกคนจึงเริ่มลงมือกินกันอย่างเป็นทางการ
ระหว่างมื้ออาหาร เจ้าโยวเฉียงอดบ่นไม่ได้ว่า อาหารที่เคยกินแล้วรู้สึกว่าอร่อยดี ตอนนี้กลับจืดชืดไปหมด ฝีมือทำอาหารของฉินซูดีกว่าหลายเท่านัก
อามู่ถีเห็นด้วยอย่างยิ่ง
ทหารอีกหลายคนที่เคยชิมอาหารฝีมือฉินซูต่างก็พากันคล้อยตาม
ฉินซูถูกชมจนแก้มแดง ก่อนมื้อกลางวันนี้จะจบลง
หลังออกจากภัตตาคารของรัฐ ทุกคนไม่ได้กลับค่ายทันที แต่พากันล้อมหน้าล้อมหลังฉินซูเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า
ฉินซูเงยหน้ามองเซี่ยหลานจือ ถามอย่างสงสัยว่า “พวกคุณจะซื้ออะไรหรือคะ?”
เซี่ยหลานจือเหลือบมองเธออย่างมีนัย ก่อนตอบเสียงอู้อี้ว่า “ผมไม่ได้ซื้อ จะซื้อเสื้อผ้าให้คุณสักสองสามชุด”
จะได้ไม่มีใครเข้าใจผิดว่าเขาขี้เหนียว แม้แต่เสื้อผ้าก็ไม่ยอมซื้อให้ภรรยา
คำพูดของนักเลงที่ชื่อเถาหรานเมื่อเช้านี้ เซี่ยหลานจือยังจำขึ้นใจ