ฉินซูกำลังจะหันกลับไป แขนข้างหนึ่งก็โอบเอวเธอไว้ แล้วอุ้มเธอขึ้นอย่างง่ายดายราวกับยกเสื้อผ้าชิ้นหนึ่ง ก่อนจะหนีบเธอไว้ใต้แขนแล้วพาไปยังห้องข้าง ๆ
ฉินซูไร้ที่ยึดเกาะ สองมือจึงคว้าเสื้อผ้าของชายหนุ่มที่อยู่ใกล้มืออย่างสะเปะสะปะ
เธอทั้งร้อนใจทั้งโมโห ร้องเรียกเสียงหวานว่า “เซี่ยหลานจือ! วางฉันลงนะ!”
ปลายเสียงของเซี่ยหลานจือเจือรอยยิ้ม เขาเอ่ยหยอกว่า “อย่าดิ้นสิ ระวังตกลงไปกระแทกพื้น”
เขาจงใจคลายแขนลงเล็กน้อย ปล่อยให้ร่างฉินซูร่วงลง ก่อนจะรวบเธอกลับเข้าอ้อมแขนได้อย่างมั่นคงด้วยความรวดเร็ว
“!!!” ฉินซูตกใจจนใช้ทั้งมือทั้งเท้าเกาะเขาไว้ ร่างกายว่องไวปีนป่ายไปตามเอวแข็งแรงกำยำที่เต็มไปด้วยพละกำลังของเซี่ยหลานจือ
เธอกอดคอเซี่ยหลานจือไว้แน่น ดวงตาคู่งามชุ่มฉ่ำถลึงมองชายหนุ่มอย่างทั้งอับอายทั้งโมโห
“คุณทำอะไรเนี่ย! ฉันตกใจแทบตาย!”
ดวงตาดำสนิทของเซี่ยหลานจือจับจ้องฉินซูอย่างสงบนิ่ง ลึกลงไปในแววตาซ่อนความสงสัยและความเคลือบแคลงที่ยากจะมีใครสังเกตเห็น
เขายังคงเดินต่อ มือรองก้นงอนนุ่มของเธอไว้ ก่อนจะถีบประตูห้องนอนเปิดออก
“ปัง!”
คนที่ถีบประตูปิดกลับเป็นเขาเอง
ในห้อง ฉินซูเพิ่งถูกวางลงกับพื้น ก็ยกกำปั้นเล็ก ๆ ทุบอกแน่นตึงไปด้วยกล้ามเนื้อของเซี่ยหลานจือ
“อยู่ดี ๆ คุณทำอะไรของคุณเนี่ย! เมื่อกี้หัวใจฉันแทบจะกระเด็นออกมาอยู่แล้ว!”
สิ่งที่ทำให้ฉินซูอับอายที่สุดคือส่วนสูงที่ต่างกันระหว่างเธอกับเซี่ยหลานจือ ทำให้เธอดูตัวเล็กอ่อนแอราวกับลูกเจี๊ยบ
เซี่ยหลานจือโยนทองที่ถืออยู่ลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วโอบเอวฉินซูไว้อย่างเอาแต่ใจและแข็งกร้าว ดึงเธอให้แนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง
ฉินซูกำลังจะประท้วงต่อ จู่ ๆ ร่างกายก็แข็งทื่อ ไม่กล้าขยับมั่วซั่วอีก
เธอเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยหลานจืออย่างประหลาดใจ ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง มองใบหน้าหล่อเหลาและสุภาพของเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
ฉินซูขยับถอยหลังเล็กน้อย ถามเสียงตะกุกตะกักว่า “คะ...คุณไปกินอะไรผิดมาหรือเปล่า?”
ทำไมถึงดูเหมือนถูกใครกรอกยาปลุกกำหนัดมาอย่างนั้น
ดุชะมัด!
คิดจะทำให้ใครตกใจตายหรือไง!
ดวงตาคู่คมดำสนิทดุจหยกหมึกของเซี่ยหลานจือจ้องฉินซูลึกซึ้งและหนักแน่น เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า