“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ริมฝีปากแดงของฉินซูยกโค้งขึ้นเล็กน้อย แววเย็นชาแทบสังเกตไม่เห็น น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับแช่แข็ง
โจรคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะเยาะ “พี่หู่สั่งให้เธอถอดเสื้อผ้า!”
มันจ้องเรือนร่างอรชรของฉินซูด้วยสายตาลามก หื่นกระหายราวกับถอดเสื้อผ้าเธอออกไปแล้ว
สีหน้าฉินซูเย็นชาลงทันที ร่างกายสั่นเล็กน้อย
น่าขยะแขยง!
มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวของเธอลูบคลำไปตามเสื้อคลุมขนสัตว์
พี่หู่ถืออาวุธอยู่ในมือ ปากกระบอกปืนเล็งไปทางฉินซู เขายกเท้าเตะลูกน้องที่เพิ่งพูดขึ้นมา
“แกทำเธอตกใจแล้ว! ไสหัวลงไปช่วยพวกพี่น้องปล้นทองซะ!”
“ครับ ๆ!”
โจรคนนั้นกวักมือเรียกพวกเดียวกันที่ถืออาวุธอยู่ แล้วพากันลงไปชั้นล่าง ทิ้งพี่หู่ไว้เพียงคนเดียว
พี่หู่จ้องฉินซูอย่างไม่เกรงใจ สายตาหื่นกามไล่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
“น้องสาว มาอยู่กับพี่สิ พอปล้นงานนี้เสร็จ พี่จะพาไปกินดีอยู่ดี!”
เขาอาศัยว่ามีอาวุธอยู่ในมือ ยกเท้าก้าวเข้าหาฉินซู
“หยุดนะ!”
คุณนายเซี่ยจับมือฉินซูถอยหลัง พลางเอ่ยเตือนอย่างข่มขู่ทั้งที่ใจไม่กล้า
แววตาพี่หู่พลันดุดันขึ้น เขาด่าพลางสบถ “นังสารเลว ไสหัวไปไกล ๆ!”
คุณนายเซี่ยดูอ่อนเยาว์มาก แต่เมื่อมองใกล้ ๆ จะเห็นริ้วรอยบาง ๆ ตรงหางตา ชวนให้รู้ว่าอายุไม่น้อยแล้ว
พี่หู่สนใจฉินซู หญิงงามอ่อนหวานมีเสน่ห์ มากกว่าคุณนายเซี่ย
ฉินซูขยับไปยืนบังหน้าคุณนายเซี่ย แล้วลดเสียงพูดว่า “แม่คะ ถอยไปไกล ๆ ระวังเดี๋ยวจะบาดเจ็บ”
คุณนายเซี่ยจะยอมได้อย่างไร
แม้จะตกใจจนหน้าซีด แต่เธอก็ยังกุมมือฉินซูไว้แน่น
แววหื่นกระหายในดวงตาพี่หู่ยิ่งเข้มข้นขึ้น เขามองทั้งสองคนด้วยสีหน้าหื่นกระหาย “ที่แท้ก็เป็นแม่ลูกกันนี่เอง งั้นมาอยู่กับพี่ทั้งคู่เลยสิ ขอแค่พวกเธอแม่ลูกปรนนิบัติพี่ให้ดี ชีวิตที่ได้สวมทองใส่เงินก็ไม่ใช่ความฝันแล้ว!”
เขาเคยเล่นกับผู้หญิงมาไม่น้อย
แต่ไม่เคยคิดจะเอาแม่ลูกคู่หนึ่งพร้อมกันมาก่อน
ยิ่งเป็นแม่ลูกที่ดูราวกับพี่น้องคู่นี้ด้วยแล้ว
แค่คิดขึ้นมา เลือดในกายพี่หู่ก็แทบเดือดพล่าน
ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่าท่าจะเข้าที เขาจึงกล่อมด้วยเสียงกระหืดกระหอบ “ไม่ต้องห่วง ของพี่ใหญ่พอรับรองว่าทำให้พวกเธอพอใจแน่!”