ฉินซูมีสีหน้าตกตะลึง ถูกเซี่ยหลานจือโอบเอวไว้อย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะจมลึกลงไปในดวงตาดำขลับที่เปี่ยมด้วยประกายร้อนแรงของชายหนุ่ม
เธอลังเลเพียงชั่วครู่ ก่อนยกแขนเรียวงามขึ้นคล้องคอเซี่ยหลานจือ
ฉินซูจ้องริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันน้อย ๆ ของอีกฝ่าย ทั้งเขินอายและกระวนกระวายใจอยู่บ้าง
ทั้งสองจูบกัน...
ตอนที่ฉินซูหายใจไม่ทั่วท้อง ใกล้จะขาดอากาศหายใจ น้ำหนักบนกายก็พลันเบาลง
เซี่ยหลานจือปล่อยคนในอ้อมกอด แล้วเอนกายกลับไปนอนที่เดิม ทว่าแขนยังไม่ยอมถอนออก ยังคงโอบเอวคอดของฉินซูไว้
“นอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า แม่จะพาไปซื้อเครื่องประดับที่ร้านทอง”
ลมหายใจของชายหนุ่มยังไม่สงบ เสียงทุ้มพร่าเย้ายวนดังแนบข้างใบหูแดงระเรื่อของฉินซู
“อืม...”
ฉินซูเผยอริมฝีปากแดง สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดทีละน้อย ก่อนตอบรับเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
ร่างที่อ่อนระทวยของเธอผ่อนคลายลง ถูกชายหนุ่มโอบเข้าไปแนบชิดในอ้อมกอดจนสะโพกแนบกับเขา
...
ฉินซูสัมผัสได้
เซี่ยหลานจือกำลังอยู่ในวัยเลือดลมพลุ่งพล่าน และเพิ่งลิ้มรสเรื่องอย่างว่ามาไม่นาน
ตามเหตุผลแล้ว ช่วงเวลาแบบนี้เขาน่าจะอดกลั้นได้ยากที่สุด แต่กลับฝืนใจยับยั้งตัวเองไว้ได้
ฉินซูนอนอยู่ในวงแขนของชายหนุ่ม เม้มริมฝีปากแดงเบา ๆ พลางคิดว่าหัวข้อที่คุยกันตอนกลางวันนั้น เธอออกจะใจดำไปหน่อยหรือเปล่า
เดือนละครั้งดูจะโหดร้ายกับเซี่ยหลานจือไปสักหน่อย
หรือว่า...
สิบวันครั้งดี?
ระหว่างที่ฉินซูกำลังทบทวนตัวเอง จู่ ๆ ท้องน้อยก็ปวดหน่วงขึ้นมา
ความคิดของเธอถูกดึงไปเรื่องอื่นทันที มือวางทาบบนท้องน้อยแล้วคลึงเบา ๆ
เซี่ยหลานจือสังเกตเห็นท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉินซู จึงคลำมือไปวางทับหลังมือเธอ
“เป็นอะไรไป? ไม่สบายท้องหรือ?”
ฉินซูบ่นเสียงออดอ้อน “อืม ปวดหน่วง ๆ นิดหน่อย”
เธอคิดว่าเป็นเพราะเมื่อคืนเล่นซนกับชายหนุ่มจนเกือบรุ่งสาง จึงไม่ได้คิดอะไรมาก
พอเซี่ยหลานจือได้ยินเธอบอกว่าปวด ก็ถูฝ่ามือเข้าด้วยกัน ก่อนใช้มืออุ่น ๆ กุมท้องน้อยให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฉินซูรู้สึกสบายขึ้นไม่น้อย ภายใต้การดูแลเอาใจใส่อย่างดีของชายหนุ่ม ไม่นานก็ผล็อยหลับไป
*
กรุงปักกิ่ง ร้านทองอันฟู่