ในขณะที่หยางอวิ๋นชวนอาเจียนออกมาอย่างสุดชีวิต เซี่ยหลานจือมองฉินซูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน
"ทำไมเธอถึงส่งของแบบนั้นให้เขา?"
ในน้ำเสียงที่ทั้งลำบากใจและซับซ้อนของเขา แฝงไปด้วยความหึงหวงอยู่บ้าง
แต่ฉินซูกลับได้ยินเป็นเชิงตำหนิ จึงพูดอย่างน้อยใจว่า "มือบ๊วยของเขาโดนมาแล้ว แล้วพี่ยังอยากให้ฉันใช้ต่อไปอีกเหรอ?"
น่าขยะแขยงขนาดไหน เธอรังเกียจสกปรก!
เซี่ยหลานจือคิดในใจว่า ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ควรจะแย่งมาแล้วจัดการทิ้งเอง
เขากระแอมเบา ๆ สีหน้าไม่เป็นธรรมชาติพูดว่า "ครั้งหน้าอย่าให้ของใกล้ตัวกับคนอื่นอีกนะ ฉันจัดการแทนเธอได้เอง"
ฉินซูเม้มปากน้อย ๆ: "ของสกปรกขนาดนั้น ช่างมันเถอะ ทิ้งไปก็จบ"
ได้ยินบทสนทนาของสามีภรรยา เสียงอาเจียนของหยางอวิ๋นชวนยิ่งดังขึ้น จนไปปลุกคุณนายเซี่ยที่อยู่ชั้นบน
"ฉันออกไปแค่ไม่กี่วัน ปล่อยให้หมาแมวอะไรก็ไม่รู้เข้ามาในบ้านได้ยังไง อาฉวน อาคุน รีบเอามันออกไปให้พ้น ๆ ตาฉันจะบอดอยู่แล้ว"
เสียงไม่พอใจและเย่อหยิ่งของคุณนายเซี่ยดังลงมาจากชั้นบน
เธอเอาแขนโอบอก มองหยางอวิ๋นชวนราวกับมองหนูในท่อระบายน้ำ
หยางอวิ๋นชวนถูกดูถูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยกดวงตาสีแดงก่ำขึ้น จ้องคุณนายเซี่ยด้วยสายตาอาฆาต
"พวกคุณอย่าขย้ำคนมากไปนัก! ฉันเป็นคนวงศ์หยาง!"
ฉินซูได้ยินเขาพูดย้ำอยู่เรื่อย ๆ ว่าตัวเองเป็นคนวงศ์หยาง ก็อดเม้มปากไม่ได้
บ้าเอ๊ย คนวงศ์หยางอะไรกัน!
เขาเป็นแค่คนเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว!
คุณนายเซี่ยเห็นหยางอวิ๋นชวนยังกล้าอวดดี สายตามองเขาอย่างดูถูก: "คนวงศ์หยาง? เธอก็แค่หลานของหยางต้าจู้ พี่ชายใหญ่ของเธอยังไม่กล้ามาเอะอะโวยวายที่บ้านเซี่ยของฉันขนาดนี้เลย!"
"อาฉวน อาคุน รีบหน่อย โยนเจ้านี่ออกไปเดี๋ยวนี้!"
อาคุนและอาฉวนที่กำลังเดินลงบันไดตอบรับพร้อมกัน: "ครับ คุณนาย——"
หยางอวิ๋นชวนเห็นชายสองคนตรงดิ่งมาหาเขา อดถอยหลังสองก้าวไม่ได้
เขาตะคอกด้วยความกล้า แต่ข้างในสั่น: "ตระกูลเซี่ยของพวกคุณเหลวไหลเกินไปแล้ว!"
"ที่นี่คือเขตบ้านพักขนาดใหญ่ในนครหลวง คนที่มีอำนาจจริง ๆ ไม่ได้มีแค่ตระกูลพวกคุณ! ตระกูลหยางของฉันก็เป็นตระกูลที่ฝ่ายบนให้ความสำคัญเหมือนกัน!"