ชายที่เดินเข้ามาในห้องรับแขกของตระกูลเซี่ย สวมแว่นตากรอบดำ ดูสุภาพบุรุษมีระดับ
เมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามา อารมณ์ดีที่ฉินซูอิ่มหนำสำราญก็ถูกทำลายลงสิ้น
คนที่เดินเข้ามาคือสามีในชาติก่อนของนาง—เจ้าชู้ผู้เลวทราม—หยางอวิ๋นชวน
ฉินซูสีหน้าห่อเหี่ยว เปลือกตาหย่อนลง ไม่อยากมองเจ้าชู้แม้แต่เสี้ยวเดียว
เซี่ยหลานจือวางตะเกียบลงในมือ สายตามองหยางอวิ๋นชวนอย่างไม่เป็นมิตร
เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วถามเสียงทุ้มว่า "ใครกัน?"
หยางอวิ๋นชวนกำลังจ้องฉินซูอยู่ ดวงตาหลังเลนส์แว่นเป็นประกายแวบวาบ แฝงไปด้วยความเสียดายและความปรารถนาที่ไม่บริสุทธิ์
เขารู้จากปากของฉินเป่าจูแล้วว่าเซี่ยหลานจือหมดสภาพ ไม่สามารถแข็งตัวได้และไร้บุตร
ผู้ชายแบบนี้ จะทำให้ฉินซูมีความสุขได้อย่างไรกัน
สุดท้ายฉินซูก็ต้องเป็นของเขาอยู่ดี
ได้ยินน้ำเสียงเย็นชาที่เซี่ยหลานจือถามอย่างไม่ไยดี หยางอวิ๋นชวนสีหน้าแข็งทื่อเล็กน้อย แล้วฝืนยิ้มออกมา
เขาทำเป็นสนิทสนมพูดว่า "พี่หลาน ผมชื่อเสี่ยวชวนจื่อ สมัยเด็กเคยมาที่เขตบ้านพักใหญ่ เราคุ้นเคยกันดี"
น้ำเสียงที่หยางอวิ๋นชวนทำเป็นสนิทสนม ไม่ได้ทำให้สีหน้าของเซี่ยหลานจือดีขึ้นเลย
กลิ่นอายความไม่พอใจที่แผ่ออกจากตัวเซี่ยหลานจือยิ่งทวีความเข้มข้น เขาทำท่าครุ่นคิด มองหยางอวิ๋นชวนตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาแฝงความยโสและจุกจิก
นิ้วเรียวที่ข้อถนัดของเขา เคาะโต๊ะเป็นจังหวะเรื่อยเปื่อย
ในขณะที่รอยยิ้มของหยางอวิ๋นชวนเริ่มแข็งทื่อ
เซี่ยหลานจือก็ยอมลดตัวลงพูด "ไม่รู้จัก เธอเป็นคนบ้านไหน?"
น้ำเสียงของเขาหยาบคาย แต่อวดดีอย่างไร้ความใส่ใจ
หยางอวิ๋นชวนกรามตึง รอยยิ้มแทบจะรักษาไว้ไม่ไหว แต่ก็ต้องฝืนยิ้มตอบ
เขากัดฟัน พยายามพูดอย่างใจเย็นที่สุด "ผมแซ่หยาง"
เซี่ยหลานจือหัวเราะเยาะเย้ย นั่งไขว่ห้าง แผ่รัศมีความสูงส่งของลูกหลานตระกูลใหญ่จากภายในกระดูก
ได้ยินเพียงเขาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ใจเย็น "หลานสาวของคุณปู่ฉู่ สุนัขปักกิ่งที่เลี้ยงมาจากต่างประเทศ ก็แซ่หยางเหมือนกัน ชื่อหยางหยาง"
"ปะ—"
ฉินซูกลั้นหัวเราะไม่อยู่ หลุดเสียงออกมา
ปากของเซี่ยหลานจือโหดร้ายเหลือเกิน ด่าโดยไม่ใช้คำหยาบ