ฉินซูรูดม่านลูกไม้ปิดลง แม้จะกำลังตั้งครรภ์อยู่ก็ไม่สนใจ พลันหันกลับไปทิ้งตัวลงบนเตียง กลิ้งไปมาอย่างเริงร่า
เซี่ยหลานจือไปแล้ว!
ช่วงอันตรายของเธอก็ผ่านพ้นไปแล้วด้วย
หลังตั้งครรภ์ครบสามเดือนก็เข้าสู่ช่วงปลอดภัย สามีภรรยาสามารถมีเพศสัมพันธ์กันได้ตามปกติ
ช่วงนี้สายตาที่เซี่ยหลานจือมองเธอช่างอันตรายเหลือเกิน ดูท่าเขาจะอดใจไม่ไหวอยู่ตลอด
ทำเอาฉินซูหวาดผวา กลัวเหลือเกินว่าเวลากลางคืนจะมาถึง
ยิ่งกลัวว่าจะถูกเซี่ยหลานจือกอดนอน เพราะตัวตนของอีกฝ่าย...ช่างสัมผัสได้ชัดเจนเหลือเกิน
ฉินซูกลิ้งไปมาบนเตียงอย่างมีความสุข
วันต่อจากนี้ เธอจะสุขสบายสุด ๆ ไปเลย!
รอเซี่ยหลานจือกลับมา ท้องของเธอก็คงโตขึ้นจนถึงช่วงที่มีเพศสัมพันธ์ไม่ได้อีกครั้ง
ฉินซูปีติจนแทบเบิกบานไปทั้งร่าง ลุกจากเตียงพลางพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้ม
“เมื่อชีวิตสมหวัง ก็จงเสพสุขให้เต็มที่ วันนี้ได้ลำพองก็ลำพองไปอีกวัน...”
*
อารมณ์ดีของฉินซูดำเนินมาจนถึงเที่ยงวันถัดมา
แม่สามีออกไปพบปะสังสรรค์เป็นเพื่อนพ่อสามี ส่วนเธอนั่งจัดชุดน้ำชาอยู่ในห้องรับแขก
อาฮวาเซ่าเดินเข้ามาจากด้านนอก สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก
“คุณนายน้อย ฉินเป่าจูมาขอพบค่ะ”
ฉินซูยกชาที่เพิ่งชงขึ้นมาแตะปลายจมูกสูดกลิ่น ก่อนถามเสียงเรียบ “เธอมาทำไม?”
อาฮวาเซ่าตอบว่า “ไม่ได้บอกค่ะ บอกแค่ว่าอยากพบคุณสักครั้ง”
ฉินซูนึกถึงเรื่องเมื่อสองเดือนก่อน ตอนที่ฉินเป่าจูทำเรื่องน่าอับอายด้วยการปีนหน้าต่าง
เธอวางถ้วยชาในมือลง ใช้นิ้วเรียวสวยนวดขมับเบา ๆ
“ให้เธอเข้ามาเถอะ”
“ค่ะ—”
อาฮวาเซ่าออกไปได้ไม่นาน ฉินเป่าจูก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า
บาดแผลบนใบหน้าของเธอหายดีแล้ว ทั้งร่างเปล่งประกายเจิดจ้าของว่าที่แม่คน กลิ่นอายยังอ่อนโยนขึ้นด้วย
ฉินซูเลิกคิ้วเล็กน้อย มองฉินเป่าจูตั้งแต่หัวจรดเท้า รู้สึกราวกับอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นคนละคน
“พี่ลูกพี่ลูกน้อง ฉันมาขอโทษค่ะ”
ฉินเป่าจูเดินเข้ามา ยื่นของขวัญในมือให้
ฉินซูที่นั่งอยู่บนโซฟาไม่เปลี่ยนอิริยาบถแม้แต่น้อย เพียงพยักหน้าเบา ๆ “วางไว้บนโต๊ะเถอะ”
รอยยิ้มของฉินเป่าจูชะงักไป เธอมองฉินซูที่วางตัวสง่างาม แล้วรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาอย่างประหลาด
ทำไมเธอถึงสัมผัสได้จากตัวฉินซูถึง...