เซี่ยหลานจือในโทรทัศน์ยืนอยู่แถวหน้าของขบวน มือกำธงสีแดงสดไว้แน่น
ทุกอิริยาบถของเขาแฝงความสุขุมสง่างามและเคร่งขรึม บุคลิกนิ่งขรึมเก็บงำ แสงแดดตกกระทบใบหน้า เผยให้เห็นเค้าโครงคมเข้มเย็นชา
ด้านหลังเซี่ยหลานจือคือเหล่าทหารหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งขายาว แต่ละคนมีสีหน้าเคร่งขรึม ท่วงท่าสง่าผ่าเผยและเฉียบคม
น่าเสียดายที่ภาพตัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว มีให้เห็นเพียงไม่กี่วินาที
ฉินซูเผยสีหน้าผิดหวัง คุณนายเซี่ยจึงตบมือเธอเบา ๆ
“หน่วยของหลานจือเป็นหน่วยจู่โจมที่ทางเบื้องบนให้ความสำคัญอย่างยิ่ง”
“พวกเขาต้องไม่เป็นที่จับตามองเกินไป เพื่อทำให้กองกำลังต่างชาติหลงกล”
ฉินซูพยักหน้า ในใจเข้าใจดีว่าทหารหน่วยรบพิเศษหลงถิงทุกคนล้วนเป็นกำลังสำคัญที่พร้อมชักคมดาบออกจากฝัก
ชาติก่อน หน่วยหลงถิงเป็นที่เลื่องลือไปทั่วโลก
จะบอกว่าแค่ได้ยินชื่อก็ทำให้ผู้คนหวาดผวาก็ไม่เกินจริง
“เปรี้ยงปร้าง—!”
จู่ ๆ เสียงประทัดก็ดังมาจากข้างนอก
เสียงนั้นทำให้แม่สามีกับลูกสะใภ้ที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกสะดุ้ง ทั้งยังทำให้คนอื่น ๆ ในเขตบ้านพักขนาดใหญ่แตกตื่นไปด้วย
เมื่อเห็นว่าในโทรทัศน์ไม่มีภาพสามีหรือลูกชายแล้ว คุณนายเซี่ยก็ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง
“ตระกูลหยางจุดประทัดกันดี ๆ ทำไม เกิดเรื่องน่ายินดีอะไรขึ้นหรือไง”
ฉินซูเดินตามไป มองผ่านกระจกหน้าต่างก็เห็นฉินเป่าจูยืนอยู่ในลานบ้านตระกูลหยาง
เธอสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
วินาทีถัดมา ก็มีคนมายืนยันลางสังหรณ์ของเธอ
อาฮวาเซ่าถือตะกร้าผักเดินเข้าบ้านมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“คุณนาย คุณนายน้อย ภรรยาหลานชายของผู้อาวุโสหยางตั้งครรภ์แล้ว แถมยังไปรับสองคนนั้นกลับมาอีกค่ะ”
คุณนายเซี่ยพลันหน้าตึง “ซวยจริง ๆ!”
สีหน้าของฉินซูยิ่งบอกไม่ถูกเข้าไปใหญ่
ฉินเป่าจูตั้งครรภ์แล้วหรือ
หยางอวิ๋นชวนเป็นคนไร้บุตร เธอจะตั้งครรภ์ได้อย่างไร
อย่าให้เป็นเพราะผู้หญิงในตระกูลฉินสืบทอดร่างกายที่ตั้งครรภ์ง่ายกันมาจริง ๆ เลย
คุณนายเซี่ยคล้องแขนฉินซู ขมวดคิ้วกลั้นความไม่พอใจ ก่อนเอ่ยกำชับเสียงอ่อนโยน “ต่อไปเวลาออกไปข้างนอกต้องระวังนะ อย่าให้หมาบ้ามากัดเอาได้ล่ะ”
“ทราบแล้วค่ะ” ฉินซูฝืนยิ้มออกมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ