เซี่ยหลานจือมองตามนิ้วเรียวของฉินซูไป เห็นจินชุนฮวาเดินเร่งรีบไปยังถนนข้าง ๆ
“อืม” แววตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำ “เธอชื่อจินชุนฮวา”
แววตาของฉินซูวาววับด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอเขย่งปลายเท้า โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเซี่ยหลานจือ
เธอถามเสียงเบา “จินชุนฮวาเกี่ยวข้องอะไรกับพ่อแม่เหรอคะ? ก่อนหน้านี้ฉันเห็นคุณแม่ดูโกรธมาก”
เซี่ยหลานจือเห็นแววอยากรู้อยากเห็นในดวงตาของฉินซู ก็เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ น้ำเสียงทอดยาวอย่างเกียจคร้าน “อยากรู้เหรอ?”
“อยากค่ะ!” ฉินซูพยักหน้าแรง ๆ
เซี่ยหลานจือก้มลง โน้มใบหน้าด้านข้างที่ได้รูปชัดเจนเข้ามาใกล้เธอ
ริมฝีปากบางยกขึ้นนิด ๆ เขาเอ่ยล่อลวง “จูบพี่สักที แล้วจะบอก”
สีหน้าฉินซูเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอเหลือบมองรอบตัวโดยไม่รู้ตัว ก่อนบ่นว่า “นี่มันข้างนอกนะคะ”
เซี่ยหลานจือหัวเราะเบา ๆ “ไม่มีใครสักหน่อย จะกลัวอะไร”
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเดินผ่าน ฉินซูก็รีบหอมแก้มชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว
จูบที่แตะเพียงแผ่วเบาแล้วผละออก
เบาจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น
แต่เซี่ยหลานจือกลับยิ้มเหมือนสุนัขจิ้งจอกตัวผู้ที่แอบกินไก่มา
เขาก้มตามองแก้มของฉินซูที่แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย จูงมือเล็ก ๆ ของเธอกลับบ้าน
ทั้งคู่ไม่ทันเห็นฉินเป่าจูที่วิ่งพรวดออกมาจากโรงแรมรับรอง ราวกับคนเสียสติ…
ระหว่างทางกลับบ้าน เซี่ยหลานจือเล่าความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างจินชุนฮวากับพ่อแม่ของเขาให้ฉินซูฟัง
จินชุนฮวาเป็นลูกสาวของสหายร่วมรบของคุณปู่เซี่ย ตอนนั้นผู้เฒ่าอยากจับคู่ลูกหลานของทั้งสองบ้านเข้าด้วยกัน
น่าเสียดายที่จินชุนฮวาดูแคลนเซี่ยเจิ้งเต๋อซึ่งเป็นเพียงทหารชั้นผู้น้อย จึงแต่งงานกับบัณฑิตคนหนึ่ง
ผ่านไปไม่กี่ปี สามีที่อยากไปศึกษาต่อต่างประเทศก็ทอดทิ้งจินชุนฮวา
เธอแต่งงานใหม่กับทหารคนหนึ่ง แต่ไม่กี่ปีต่อมา สามีก็เสียชีวิตในหน้าที่
หลังกลายเป็นหญิงม่าย จินชุนฮวาเห็นว่าพ่อของเซี่ยมีสถานะสูงขึ้นเรื่อย ๆ จึงกลับมาหมายปองเขาอีกครั้ง
ตอนนั้นพ่อของเซี่ยแต่งงานกับคุณนายเซี่ยแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังอยู่ในช่วงกระอักกระอ่วน จินชุนฮวาจึงก่อกวนทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขาหลายครั้ง