โรงแรมรับรอง
ฉินเป่าจูนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าสกปรกและถุงเท้าเหม็นอับ
น้ำลายไหลเปรอะหมอน มองแล้วชวนให้คนรู้สึกรังเกียจ
“นังสารเลว! กล้ามาหลอกฉันเหรอ จะฉีกปากแกให้เละ!”
เสียงตวาดดังลั่นขึ้นมา ผมเผ้ายุ่งเหยิงของฉินเป่าจูถูกกระชากอย่างแรง
“อ๊า!”
ฉินเป่าจูลืมตาพรึ่บ ส่งเสียงกรีดร้องแหลมบาดหู
“เจ็บ! ปล่อยนะ! ปล่อยฉัน!”
“เพียะ!”
จินชุนฮวากระชากผมฉินเป่าจูแล้วตบหน้าเธอฉาดหนึ่ง
ยังไม่หายโมโห นางจึงคว้าศีรษะฉินเป่าจูแล้วโขกเข้ากับผนังสีเหลืองหม่นตรงหัวเตียง
“ปึก!”
เสียงทึบดังขึ้น!
ฟังแล้วยังรู้สึกเจ็บแทน
ฉินเป่าจูถูกโขกจนตาลาย แต่ก็ยังอาศัยความหน้าด้านตื๊อไม่เลิก ดิ้นหลุดจากมือจินชุนฮวาได้
เธอจ้องจินชุนฮวาเขม็งแล้วด่าทอ “ยายแก่! แกบ้าไปแล้วหรือไง!”
จินชุนฮวาโกรธจนตัวสั่น เบิกตาจ้องเขม็ง “แกเรียกฉันว่าอะไรนะ?”
ฉินเป่าจูลูบแก้มที่ถูกตบอย่างขุ่นเคือง “ยายแก่! อายุปูนนี้แล้ว จะให้ฉันเรียกพี่สาวหรือไง?!”
จินชุนฮวาตาแดงก่ำ พุ่งเข้าใส่ “นังตัวดี! ดูสิว่าฉันจะไม่ฉีกปากแกให้เละ!”
ทั้งที่นางอายุเท่ากัวจิ้งอี๋แท้ ๆ จะให้ถูกเรียกว่ายายแก่ได้อย่างไร!
ฉินเป่าจูก็ไม่ยอมอ่อนข้อ ทั้งคู่จึงตะลุมบอนกัน
“ปึก! ตึง! โครม!”
ภายในห้องแคบ ๆ มีเสียงกระแทกข้าวของดังระงม
สมกับคำที่ว่า คนชั่วย่อมเจอคนชั่วด้วยกัน ทั้งคู่คงตีกันไปอีกนาน
*
ห้างสรรพสินค้า
ฉินซูกับคุณนายเซี่ยคล้องแขนกันเดินเล่นอยู่ในแผนกเสื้อผ้า ราวกับดอกไม้งามคู่หนึ่ง
เซี่ยหลานจือซึ่งสูง 190 เซนติเมตร กับอามู่ถีที่สูง 180 เซนติเมตร เดินตามหลังพวกเธอราวกับผู้พิทักษ์ดอกไม้
ภาพที่ชวนมองเช่นนี้ดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย
ในดวงตาของพวกเขามีทั้งความตื่นตะลึง ชื่นชม และอิจฉาอยู่เล็กน้อย
ทั้งสี่คนหน้าตาดีโดดเด่น รูปร่างหน้าตางดงามสะดุดตา แถมยังมีบุคลิกสง่างาม
คุณนายเซี่ยตบหลังมือฉินซูเบา ๆ แล้วบ่นว่า “เสื้อผ้าที่นี่ขับความสวยของหนูไม่ได้เลย รู้อย่างนี้แม่ซื้อเสื้อผ้าฤดูหนาวให้หนูจากเซียงกั่งดีกว่า”
พอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความเสียดาย
ตอนคุณนายเซี่ยกลับจากอวิ๋นเจิ้นไปเซียงกั่ง นางซื้อให้ฉินซูแต่เสื้อผ้าที่เหมาะจะใส่ในเมืองหยุนเจิ้นเท่านั้น