“คุณรู้ได้ยังไง?”
สีหน้าฉินซูพลันเปลี่ยน เธอลุกขึ้นนั่งทันที บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลง
ฉินไห่รุ่ยเหลือบมองเซี่ยหลานจือที่เอนพิงหัวเตียง โครงหน้าสง่างามสูงศักดิ์ ท่าทางเกียจคร้านผ่อนคลาย
เขาอึกอักตอบว่า “คนพวกนั้นถูกพาตัวไปขังไว้ในห้องเล็ก ๆ ไม่นานก็สารภาพกันหมดแล้ว”
ฉินไห่รุ่ยอยู่ในห้องข้าง ๆ เพื่อจดบันทึก
เสียงกรีดร้องดังไม่ขาดสาย ฟังแล้วทำเอาเขาขนลุกขนพอง
ฉินซูกัดริมฝีปากแดง ก่อนถามเสียงเย็นว่า “คุณแน่ใจเหรอ?”
ชาติก่อนไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเลย
ชาตินี้เธอก็ทำตัวเงียบ ๆ มาโดยตลอด
ตามหลักแล้ว พวกนั้นไม่น่าจะตามมาหาเธอเร็วขนาดนี้
แววรู้สึกผิดวูบผ่านดวงตาฉินไห่รุ่ย เขาลูบปลายจมูกแล้วกล่าวอย่างรู้สึกผิดว่า
“ตอนต้นปี ผมดื่มมากไปในงานเลี้ยงกับฟ่านเย่าจง เลยเผลอพูดถึงความมหัศจรรย์ของเข็มคืนชีพเก้ารอบไปสองสามประโยค ว่ามันช่วยคนที่ใกล้ตายให้ฟื้นคืนชีพได้”
“ใครจะรู้ว่าเรื่องนี้จะไปถึงหูพวกญี่ปุ่นเข้า หนังสือแพทย์บางเล่มที่พวกนั้นแย่งไปเมื่อก่อนมีบันทึกวิชาเข็มคืนชีพเก้ารอบไว้จริง ๆ นี่แหละถึงได้ชักนำพวกหมาป่าใจร้ายพวกนั้นมา!”
ฉินซูได้แต่ทำหน้าเอือมระอา ไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาดี
เรื่องแบบนี้ก็ไม่ได้กลัวว่าจะมีใครรู้หรอก
แค่บังเอิญเหลือเกินที่ดันไปเข้าตาพวกญี่ปุ่นเสียได้
เซี่ยหลานจือซึ่งเงียบมาตลอดถามตรงประเด็นว่า “พวกนั้นมีจุดประสงค์อะไร?”
สีหน้าฉินไห่รุ่ยเคร่งขรึมลง “จากที่ผมได้ยิน พวกนั้นคิดว่าในโลกมีวิชาเข็มที่มหัศจรรย์ขนาดนี้ ถ้าพวกเขามีพลังแบบนี้ ตอนนั้นก็คงไม่ต้องเลือกยอมจำนนอย่างอัปยศใช่ไหม”
“เพราะงั้นพวกมันเลยตัดสินใจแย่ง! ไม่เลือกวิธีการ ขอแค่ได้ไปก็พอ!”
แนวกรามของเซี่ยหลานจือตึงขึ้น น้ำเสียงยิ่งต่ำลง “พวกนั้นรู้ไหมว่าอาซูเป็นผู้สืบทอดเข็มคืนชีพเก้ารอบ?”
ฉินไห่รุ่ยส่ายหน้า “ไม่รู้ พวกนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเข็มคืนชีพเก้ารอบเป็นวิชาลับตระกูลฉิน ตอนนั้นผมพูดถึงแค่สองสามประโยคในงานเลี้ยง ไม่ได้โง่ถึงขั้นเล่าทุกอย่างหรอก”
สีหน้าเซี่ยหลานจือผ่อนคลายลง มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ “อย่างน้อยก็ยังไม่โง่จนเกินไป”
“...” ฉินซูชะงักไป
นี่เป็นคำพูดที่น้องเขยใช้พูดกับพี่ชายภรรยาได้เหรอ?