“ไม่ต้อง!”
ฉินซูรีบจัดเสื้อผ้าให้เร็วขึ้น
แต่เซี่ยหลานจือยังคงก่อกวน ทำตามใจตัวเองและช่วยเธอจัดการต่อไป
…ช่วยแบบยิ่งทำยิ่งยุ่ง จงใจปลดกระดุมเสื้อของเธอออก
ฉินซูชะงักไปชั่ววินาที “คุณทำอะไรน่ะ ปลดเสื้อฉันทำไม?”
เซี่ยหลานจือวางคางบนซอกไหล่ของเธอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขบขันอย่างพอเหมาะ
“เสื้อเปื้อนแล้ว ไม่ควรเปลี่ยนตัวใหม่หรือ?”
ถ้าไม่เปลี่ยนเสื้อ
แล้วเขาจะคลายข้อสงสัยในใจได้อย่างไร
“ฉันไม่เปลี่ยน!” ฉินซูร้อนใจจนเสียงสั่น “คุณเลิกก่อกวนได้ไหม!”
ให้เขาเลิกก่อกวนคงเป็นไปไม่ได้
เซี่ยหลานจือกอดรัดเธอไว้แน่นจนขยับไม่ได้ ใช้เวลาเพียงสิบกว่าวินาทีก็ถอดเสื้อตัวบนของฉินซูออก
เซี่ยหลานจือโอบคนผิวเนียนผ่องเข้ามาในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย ให้นั่งบนตัก ก่อนก้มหน้าพินิจอย่างตั้งใจ
แต่ฉินซูกอดอกบังตัวเองไว้ ทำให้เขาเห็นได้เพียงรำไร
เซี่ยหลานจือเอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงเบา “อาซู เอามือลง ให้ผมดูหน่อย”
สีหน้าของเขาเคร่งขรึม แววตาจริงจังตั้งใจ ราวกับกำลังจัดการเรื่องสำคัญในหน้าที่
ฉินซูทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง เพิ่งได้รู้ซึ้งถึงนิสัยร้ายกาจของเซี่ยหลานจือเป็นครั้งแรก
ถ้าใช้คำพูดของคนยุคหลังมาอธิบาย—หมอนี่มันร้ายชะมัด ไม่ใช่คนแล้ว!
เธอระเบิดอารมณ์ตะโกนว่า “เซี่ยหลานจือ คุณอยากหย่ากับฉันหรือไง?”
เซี่ยหลานจือเลิกเปลือกตาขึ้น มองฉินซูอย่างมีนัย มุมปากบางยกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“นี่เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วที่คุณพูดเรื่องหย่า?”
“แปลว่าผมได้โอกาสแกล้งคุณเพิ่มขึ้นอีกครั้งใช่ไหม?”
เขาหัวเราะอย่างได้ใจปนเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มบนใบหน้าดูคล้ายกำลังหยอกเย้าและตั้งตารอ แต่ในแววตากลับมีเพลิงโทสะที่ถูกกดข่มเอาไว้
ฉินซูทนไม่ไหวอีกต่อไป ขอบตาแดงก่ำ ริมฝีปากก็ยื่นออกมา
“ทำไมคุณเป็นแบบนี้นะ เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านพักครอบครัวทหาร คุณยังไม่แกล้งกันขนาดนี้เลย!”
เซี่ยหลานจือในตอนนั้นยังไม่ร้ายกาจเท่าตอนนี้
เขายังเคารพเธอขั้นพื้นฐาน ขอแค่เธอปฏิเสธ เขาก็จะหยุดแน่นอน
แต่ตอนนี้ ไม่ว่าเธอจะยอมหรือไม่ยอม เซี่ยหลานจือก็เอาแต่ใจจนไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
พอฉินซูร้องไห้ เซี่ยหลานจือก็ทนไม่ไหวเช่นกัน รีบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
“อย่าร้องเลย ผมแค่อยากดู ถ้าคุณไม่ยอมก็ช่างเถอะ”