หลินจวินเหยาเช็ดตัวลวก ๆ แล้วลงมาชั้นล่าง
เปิดประตูออกมาเห็นดอกกุหลาบเต็มลานบ้านจัดเป็นรูปหัวใจ
ชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวยืนอยู่ตรงกลาง ถือช่อกุหลาบ ดูมั่นใจและผ่อนคลาย
พอเห็นหลินจวินเหยาออกมา ชายหนุ่มก็ยิ้มทันที “จวินเหยาครับ ได้ข่าวว่าคุณมีคู่หมั้นแล้ว ผมเลยต้องรวบรวมความกล้ามาจีบคุณ ไม่งั้นก็หมดโอกาส จริง ๆ นะ ผมว่าเราเหมาะสมกันที่สุด หวังว่าคุณจะให้โอกาสผม!”
“หม่า ซือเฉิง ใครให้คุณเข้ามา” หลินจวินเหยาพูดโดยไม่เกรงใจ
“คนรับใช้บ้านคุณปล่อยให้ผมเข้ามาครับ!” หม่า ซือเฉิงชี้ไปทางเย่ชิงหยางที่ยืนพิงกรอบประตู
เนื่องจากภาพถ่ายในคืนนั้น ส่วนของเย่ชิงหยางเบลอมาก ต่อให้มีคนรู้ว่าหลินจวินเหยามีคู่หมั้นแล้ว ก็ดูจากภาพไม่ออกว่าหน้าตาเป็นยังไง
ก็เลยไม่มีใครจำเย่ชิงหยางได้
เย่ชิงหยางกลอกตาใส่หม่า ซือเฉิง
“ตาบอดหรือไง แกนั่นแหละคนรับใช้! ทั้งบ้านแกนั่นแหละคนรับใช้!”
หลินจวินเหยาเหลือบขว้างเย่ชิงหยางอย่างแรง หันไปพูดกับหม่า ซือเฉิงว่า “ออกไป ฉันไม่ชอบคุณ!”
เรื่องความรัก หลินจวินเหยาพูดตรง ๆ เสมอ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ
โดยเฉพาะหม่า ซือเฉิงคนนี้ เป็นลูกคนรวยชื่อดังในเมืองชิงโจว
ที่เขาดัง ไม่ใช่เพราะเขาเก่งกาจอะไร แต่เพราะเขาเป็นถึง ‘ราชันย์เจ้าสำราญ’ ในชีวิตจริง
อาศัยที่บ้านรวย ไม่รู้ทำร้ายผู้หญิงมาแล้วกี่คน มีเสือผู้หญิงทุกคืน
พอแฟนท้องก็ให้เงินไปทำแท้ง แล้วก็ไม่ไยดี
ถ้าฝ่ายหญิงไม่ยอมทำแท้ง เขาก็ส่งลูกน้องนักเลงไปข่มขู่โดยตรง
หม่า ซือเฉิงมีชื่อเสียมานานแล้ว