หม่า ซือเฉิงโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ แทบกระอักเลือดออกมา
“ไอ้คู่ชั่วช้าเอ๊ย พวกแกเล่นตลกกับฉันใช่ไหม” หม่า ซือเฉิงกุมท้องด่าทอ “คอยดูเถอะ ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกแกตายดีแน่”
แล้วเขาก็หันหลังเดินออกจากประตูไป
เพิ่งพ้นประตูไปได้ไม่ไกล รถสปอร์ตแม็คลาเรนสีแดงคันหนึ่งก็พุ่งมาถึงและจอดตรงหน้าหม่า ซือเฉิง
“ขึ้นรถมา”
ในที่นั่งคนขับมีเด็กสาวสวยนั่งอยู่ เธอคาบบุหรี่ผู้หญิงไว้ในปาก ไม่แม้แต่จะชายตามองหม่า ซือเฉิง พูดอย่างเย็นชาว่า
เด็กสาวอายุราว 20 ปี แม้แต่งหน้าค่อนข้างเข้ม แต่ไม่ยากที่จะเห็นว่าโฉมหน้างดงามอย่างยิ่ง โดยเฉพาะดวงตากลมโตประหนึ่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ภายใต้แพขนตาสะบัดพลิ้วราวกับจะพูดได้
เพียงแต่การแต่งตัวของเด็กสาวนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายเจ้าถิ่นเกินไป
ผมสีแดงเพลิงถูกสยายไว้บนไหล่ด้านหนึ่ง เหนือไรผมอีกด้านมีตัวอักษร “Z” สลักลายเด่นชัดสะดุดตา
ที่คอและแขนเต็มไปด้วยรอยสักรูปดอกกุหลาบสีแดงเพลิงตัวใหญ่ สวมแจ็กเก็ตหนัง กางเกงยีนส์ขาสั้นแบบปะซ่อม และรองเท้าบู๊ตสีดำหุ้มข้อสูง
เครื่องแต่งกายสไตล์สาวกวนนี้ ด้วยหุ่นสูงโปร่งเซ็กซี่ของเด็กสาว กลับสวมใส่ให้ความรู้สึกตะลึงงัน
“แกมาทำไม ตั้งใจมาดูฉันขายหน้าหรือ” หม่า ซือเฉิงกัดฟันถาม
“แกคิดมากไป ฉันไม่มีเวลาสนใจไอ้ขยะอย่างแกหรอก” เด็กสาวโยนบุหรี่ทิ้ง “คุณปู่ขอให้ฉันมารับแกไปงานเลี้ยงฉลองของกลุ่มบริษัทหลิน แกรู้อยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งคุณปู่ ชาตินี้แกไม่มีโอกาสได้นั่งเบาะข้างฉันหรอก”
“หม่า ลี่ ฉันขอเตือนนะ วันนี้ฉันอารมณ์เสียมาก อย่ามายุ่งกับฉันนะ” หม่า ซือเฉิงพูดอย่างดุดัน