บนรถโรลส์-รอยซ์สุดหรู
หลินจวินเหยาเป็นคนขับ ส่วนเย่ชิงหยางกับหลินจวินหลงนั่งที่เบาะหลัง
"ขับรถใช้ได้นะ มีแววแบบฉันอยู่บ้าง!"
เย่ชิงหยางไขว่ห้าง ทำท่าเหมือนเจ้านายใหญ่
หลินจวินเหยากลอกตา ริมฝีปากอวบอิ่มยู่ยี่อย่างไม่พอใจ เป็นเชิงประท้วง
ก็จริงนั่นแหละ เดิมทีเย่ชิงหยางเป็นคนขับรถให้เธอ แต่ตอนนี้เธอกลับต้องมาขับให้เขา มันตีลังกากลับตาลปัตรสิ้นดี
ก็เพราะวันนี้เย่ชิงหยางทำผลงานใหญ่ คุณปู่เลยอยากคุยกับเขาดี ๆ ทั้งสองคนจึงนั่งเบาะหลัง แล้วให้หลินจวินเหยาขับรถ
"หนุ่มน้อย ภายในเวลาไม่ถึงสองวัน นายช่วยเหลือตระกูลหลินของฉันถึงสองครั้ง ตระกูลหลินซาบซึ้งใจมาก!"
หลินจวินหลงนั่งข้างเย่ชิงหยาง เอ่ยขอบคุณด้วยสีหน้าจริงใจ
"เกรงใจไปแล้ว แค่เรื่องเล็กน้อย!" เย่ชิงหยางยิ้มบาง ๆ
พูดจาเรียบง่าย แต่ในสายตาหลินจวินหลงกลับยิ่งนับถือเขามากขึ้น
"น้องชาย ฉันสงสัยว่านายทำยังไงให้เจี่ยงเจิ้นเหลยพูดความจริงได้?" หลินจวินหลงถาม
นี่ก็เป็นสิ่งที่หลินจวินเหยาอยากรู้เหมือนกัน เธอรีบเงี่ยหูฟังทันที
"ง่ายจะตาย!" เย่ชิงหยางว่า "ก็อีกฝ่ายเมามาก ก็พูดความจริงตอนเมาไง!"
เย่ชิงหยางขี้เกียจอธิบาย
เพราะในโลกนี้มีเรื่องลี้ลับมากมายที่คนทั่วไปไม่รู้ เย่ชิงหยางจะอธิบายให้พวกเขาฟังทีละเรื่องคงไม่ไหว
ส่วนยันต์ปากสวรรค์ที่เขาให้เจี่ยงเจิ้นเหลยกินลงไป ก็เป็นยันต์คล้ายกับการสะกดจิต ต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขบางอย่างถึงจะออกฤทธิ์ เช่น ต้องให้อีกฝ่ายอยู่ในสภาพสติสัมปชัญญะอ่อนแอแล้วจึงให้กินถึงจะได้ผล