ไม่มีเวลากินข้าวเช้าแล้ว หลินจวินเหยาไปหยิบแซนด์วิชกับน้ำผลไม้มาจากห้องครัว พอเดินมาถึงลานบ้าน ก็เห็นเย่ชิงหยางกำลังถือมือถือถ่ายรูปเซลฟี่หน้ารถแลมโบร์กินีของเขา
หลินจวินเหยาหมุนตาใส่ "ไป ขับรถพาฉันไปบริษัท!"
"รอแป๊บ ฉันจะโพสต์ลงโมเมนต์ ให้อาจารย์กับพี่น้องศิษย์รู้ว่าฉันอยู่ข้างล่างนี่สบายดี!"
เย่ชิงหยางยิงฟันใส่มือถือ หามุมถ่ายไม่หยุด
หลินจวินเหยาหมุนตาใส่ "จะอวดรวยยังอวดไม่เป็น ไอ้บ้านนอก!"
พูดพลาง หล่อนควักมือถือมากดแป๊บเดียว
"ฟิ้ว!"
ประตูโรงรถด้านหลังเย่ชิงหยาง ที่ยาวหลายสิบเมตรค่อยๆ เลื่อนขึ้น เผยให้เห็นแสงระยิบระยับเรียงเป็นแถว
"ให้ตาย! รถเยอะขนาดนี้!"
เย่ชิงหยางอุทานเสียงหลง
ในโรงรถมีรถหรูจอดเรียงราย สะท้อนแสงแดดยามเช้าเป็นประกายวิบวับ หลากสีสัน
ทั้งปอร์เช่ มาซาราติ บางยี่ห้อเย่ชิงหยางก็ไม่รู้จักด้วยซ้ำ
"นี่ล้วนเป็นของที่พวกเคยประจบตระกูลหลินเอามาให้!" หลินจวินเหยาพูดเรียบๆ "ถ่ายรูปเสร็จแล้ว เลือกคันที่ขับถนัดแล้วไปส่งฉันที่บริษัท!"
"ได้เลย!"
เย่ชิงหยางหยิบมือถือก๊อปก๊อบออกมา หันหลังให้รถหรูพวกนั้น ถ่ายเซลฟี่รัวๆ
แล้วโพสต์ลงโมเมนต์ พร้อมข้อความ——
ปัญหาในวันนี้: เช้าตรู่นี้ฉันต้องเลือกรถจากพวกนี้สักคันมาขับ โอ๊ย คนเป็นโรคกลัวการเลือกแบบฉันนี่ปวดหัวจริงๆ!
ไม่นาน ข้างล่างก็มีไลก์จากรุ่นน้องเต็มพรืด
ผลคืออาจารย์แก่ไม่เข้าเรื่องคอมเมนต์ทิ้งไว้ประโยคงามหน้า:
ไอ้หนู แกเล่นเวอร์ชัวร์อีกแล้วนะ!
เย่ชิงหยางหมุนตาใส่
รู้เรื่องดีนักนะ ขนาดคำว่าเวอร์ชัวร์ยังรู้จัก