"เฮ้อ!"
เย่ชิงหยางส่ายหัวยิ้มขมขื่น
"ถ้าเธอยังอารมณ์ขึ้นลงแบบนี้อีก ฉันไม่มีเวลาเหลือให้เธอเล่นด้วยหรอกนะ!" เย่ชิงหยางพูด "ฉันยังต้องไปตามหาเทพธิดาในใจฉันอยู่เลย ถึงแม้เมื่อคืนฉันจะทำเรื่องไม่ดีกับเธอ แต่หัวใจฉันอยู่ที่เธอมาตลอด เชื่อว่าเธอคงให้อภัยฉัน!"
"ชิ ไอ้ผู้ชายหลายใจ! แม้แต่การนอกใจยังพูดได้ดูดีมีระดับ!" หลินจวินเหยากลอกตาใส่เย่ชิงหยาง "แล้วนี่ นายบอกว่าเป็นเทียนซือไม่ใช่เหรอ? หรือผู้บำเพ็ญพรตก็ยังมีใจให้มนุษย์ปุถุชน?"
"ก็เพราะมีใจให้มนุษย์นี่แหละ การบำเพ็ญถึงได้ติดขัด ไม่งั้นด้วยพรสวรรค์ของข้า คงได้ขึ้นสวรรค์เป็นเซียนตั้งนานแล้ว!" เย่ชิงหยางพูดด้วยแววตาเปี่ยมฝัน "แต่ข้ารู้สึกว่ามันคุ้มค่า เพราะผู้หญิงที่ข้าชอบคือผู้หญิงที่สวยงามและมีจิตใจดีที่สุดในโลกนี้!"
เห็นเย่ชิงหยางดูเป็นคนรักมั่นคง หลินจวินเหยาก็รู้สึกใจลอยไปชั่วขณะ
ต้องยอมรับว่า ผู้ชายคนนี้เวลาเป็นคนรักมั่นคงขึ้นมา มันดูมีเสน่ห์ไม่เบา
เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงเขาคนนั้นในใจ ถ้าเขารู้ว่าฉันเสียความบริสุทธิ์เพราะถูกวางยา เขาคงให้อภัยฉันเหมือนกันใช่ไหม?
"ไอ้สารเลว แกเคยหลอกผู้หญิงมากี่คนแล้ว?" หลินจวินเหยาถามเย่ชิงหยาง
"นี่เธอหมายความว่าไง?" เย่ชิงหยางทำหน้าใสซื่อ "ฉันบอกแล้วว่าเป็นครั้งแรกของฉัน!"
"ไม่ นายดูเหมือนพวกมือเก่ามากกว่า!" หลินจวินเหยาพูดด้วยน้ำเสียงกังขา
"ทำไมล่ะ?" เย่ชิงหยางถาม
"เพราะ... นายขับรถเก่งมาก!"
หลินจวินเหยานึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง หน้าพลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที