เย่ชิงหยางเดินเข้ามาอย่างไม่อิดเอื้อน
รปภ.หลายคนที่ตามหลังมาก็ไล่ไม่หยุด
“เฮ้ย แกหยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!”
เจี่ยงเจิ้นเหลยเห็น รปภ. ที่แม้แต่คนยังห้ามไม่ได้ก็โกรธจัด “ไอ้พวกไร้ประโยชน์เอาแต่ตะโกน! พวกแกไสหัวออกไปให้หมด!”
พวก รปภ. เงียบกริบในทันที ตัวสั่นเทาแล้วถอยออกไป
เย่ชิงหยางไม่รู้สึกรู้สมอะไรเลย พอเข้ามาก็ตะโกนใส่เจี่ยงเจิ้นเหลยว่า “ผมนึกว่าคุณกำลังคุยธุรกิจกัน ที่ไหนได้มากินเหล้า ทำไมไม่เรียกผมมากินด้วย? คุณมันขี้งกชะมัดเลยนะ?”
เจี่ยงเจิ้นเหลยมีสีหน้าไม่พอใจขึ้นทันที
“ผมคุยงานกับประธานหลินอยู่ คุณจะมาทำไม?”
“ผมเป็นคู่หมั้นของเธอ ถ้าผมไม่อยู่ ภรรยาผมก็ไม่รู้สึกปลอดภัยนะสิ!” เย่ชิงหยางว่า
เจี่ยงเจิ้นเหลยมองเย่ชิงหยางอย่างดูถูก “ผมไม่เห็นเลยว่าคุณจะให้ความรู้สึกปลอดภัยกับเธอได้ยังไง?”
เย่ชิงหยางหัวเราะ “เรื่องที่คุณมองไม่ออกมีเยอะแยะนะ อย่างค่ำคืนนี้ผมนอนกับเธอกี่รอบแล้ว คุณดูออกไหม? ผมกับเธอชอบใช้ท่าไหน คุณดูออกไหม? มองไม่ออกล่ะสิ? ฮ่าๆๆ!”
“แก—!”
เจี่ยงเจิ้นเหลยหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำเหมือนตับหมูทันที
หลินจวินเหยาก็หน้าแดงก่ำ เธอกัดฟันแน่น แต่สุดท้ายก็ไม่ปริปากพูดอะไร
เจี่ยงเจิ้นเหลยเห็นหลินจวินเหยายอมรับโดยปริยาย ก็นึกถึงข่าวเมื่อคืนก่อน ความโกรธในใจยิ่งทวีคูณ
ให้ตายสิ อีดอก!
ข้าอุตส่าห์เห็นว่าเป็นเทพธิดาผู้สูงส่ง ตามจีบไม่ยอมหยุด แต่กลับไม่ยินยอม สุดท้ายก็ปล่อยให้คนกระจอกอย่างนี้เอาไปครอบครอง
แกมันไม่รู้จักสูงต่ำ อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจแล้วกันวันนี้
เจี่ยงเจิ้นเหลยส่งสายตาให้พนักงานเสิร์ฟข้างๆ พนักงานเสิร์ฟก็เข้าใจในทันที