"ฮึ! ไม่ดื่มเหล้าดี ๆ ต้องดื่มเหล้าปรับ!"
เจี่ยงเจิ้นเหลยเผยใบหน้าอำมหิตเช่นเคย ดวงตาฉายแววดุร้าย เขาจ้องมองหลินจวินเหยาตั้งแต่หัวจรดเท้า แทบอยากจะกดเธอลงบนเตียงเดี๋ยวนี้
"พวกแก เข้ามาพาเธอไปที่เตียง!" เจี่ยงเจิ้นเหลยตะโกนไปทางประตู
มีคนเดินเข้ามาหลายคน ช่วยกันยกหลินจวินเหยาไปบนเตียงไม้แกะสลักลายดอกไม้ จากนั้นใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเช็ดหน้าเธอซ้ำ ๆ แล้วก็ถอยออกไป
เจี่ยงเจิ้นเหลยคลายคอเสื้อ เดินมาที่ข้างเตียง มองสตรีงามเลิศบนเตียงด้วยความพอใจ กลืนน้ำลายอย่างตะกละตะกลาม
ความเย็นวาบปลุกสติของหลินจวินเหยาให้ตื่นขึ้น เธอลืมตาที่พร่ามัวขึ้นช้า ๆ เห็นเจี่ยงเจิ้นเหลยยืนอยู่ข้างเตียง เธออยากขยับตัว อยากดิ้นรน แต่ไม่มีแรงแม้แต่น้อย
เธอกลัว กังวล แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงถามด้วยเสียงอ้อแอ้ว่า "เจี่ยง... เจี่ยงจ่ง คุณจะ... ทำอะไร?"
เจี่ยงเจิ้นเหลยวางขาตั้งโทรศัพท์ให้เรียบร้อย หันหน้ามาทางเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มลามก "หลินจวินเหยา อีนังแพศยา เธอคิดว่าฉันจะทำอะไร? ก็จะเอาเธอน่ะสิ!"
"คุณมันเลว!" หลินจวินเหยาสบถ
เธออยากลุกขึ้น แต่ร่างกายไร้เรี่ยวแรงดั่งโคลน ไม่อาจใช้แรงได้เลย
"อีดอก!" เจี่ยงเจิ้นเหลยตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย ตวาดด้วยความโกรธ "แกไปหาผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาเป็นคู่หมั้น แต่แกกลับไม่ให้ฉันแตะต้องแกเลยสักนิด? แกมันอีหน้าด้านเอ๊ย คืนนี้ฉันจะเอาให้แกตายคามือเลย!"
เจี่ยงเจิ้นเหลยมาถึงข้างเตียง กระชากเสื้อผ้าของหลินจวินเหยาด้วยความโกรธ
"อ๊าก——"
หลินจวินเหยาร้องอย่างเจ็บปวด