คำพูดของเย่ชิงหยางทำให้เสิ่นอวิ๋นไห่จับจังหวะได้ในทันที เขารีบสุมไฟให้ลุกโชน
“ทุกท่านได้ยินกันหมดแล้วนะ คนของกลุ่มบริษัทหลินอวดดีถึงเพียงนี้ ต่อหน้าสื่อยังกล้าพูดแบบนี้ พวกเขายังเห็นกฎหมายอยู่ในสายตาหรือเปล่า”
“อย่ามาทำเป็นถือหางใหญ่โตเลย ความยุติธรรมอยู่ในใจคน!” เย่ชิงหยางได้ใจ “คนนี้มันสมควรโดนตบ ฉันตบคน ฉันภูมิใจ!”
ทุกคน...
น้องท่านนี้ไม่ใช่แค่หมัดเท้าหนักหน่วง ยังมีสโลแกนประจำตัวอีก ทั้งบู๊ทั้งบุ๋น นับถือ ๆ
เสิ่นอวิ๋นไห่ถูกสวนกลับ สีหน้ายิ่งย่ำแย่ลงไปอีก พูดเติมเชื้อไฟอีกว่า “เขาอวดดีเกินไปแล้ว ไม่พอแค่นั้น ยังจะเอาให้เพื่อน ๆ นักข่าวดูคลิปวิดีโอที่เขาตบคนอีก ปฏิบัติการของเขา... อวดดีจนไร้ขอบเขตจริง ๆ!”
พวกนักข่าวฟังแล้วก็หัวเราะ
เฮีย อย่ามาตลก!
เขาจะโง่ได้ยังไง!
หลักฐานอาชญากรรมของตัวเอง ใครเขาจะยื่นให้คนอื่นดูแบบสมัครใจ?
แต่ชั่วพริบตาถัดมา เย่ชิงหยางก็ล้วงอิฐก้อนโตของเถื่อนออกมา พลางพูดว่า “ขอบคุณคุณเฉิ่นที่เตือนนะครับ แล้วผมก็ต้องให้ทุกคนดูคลิปที่ผมตบคนจริง ๆ!”
พวกนักข่าว...
น้องเอ๊ย สมองเธอมันมีตำหนิหน่อย ๆ รึเปล่า?
กลัวว่าความผิดของตัวเองจะไม่ถูกตอกตรึงงั้นเหรอ?
ดูชุดที่ใส่นี่ ไอคิวคงตกค้างอยู่แถบภูเขาห่างไกล ไม่ได้เอามาด้วยละมั้ง?
...
เสิ่นอวิ๋นไห่แอบหัวเราะในใจ
ไอ้หนุ่มสมองกลวงคนนี้ กล้าเอาคลิปตบคนให้สื่อดูจริง ๆ ด้วย
นี่อยากให้ตระกูลหลินอายุสั้นชัด ๆ!
ทว่าเมื่อทุกคนเริ่มดูภาพในคลิป บรรยากาศกลับยิ่งผิดปกติมากขึ้นเรื่อย ๆ
ในคลิป เจี่ยงเจิ้นเหลยกำลังวิเคราะห์ตัวเองอย่างได้ใจ: “ผมมีลูกไม้สกปรกตั้งเยอะแยะ ผมร่วมกับกลุ่มทุนใหญ่ ซื้อและเทขายหุ้นของกลุ่มบริษัทหลินอย่างบ้าคลั่ง...”