“เขาเป็นใคร?” เสิ่นอวิ๋นไห่ขมวดคิ้วถาม
“เขาแหละที่บุกเข้ามาก่อเรื่อง!” พนักงานของสโมสรคนหนึ่งชี้โทษ
เสิ่นอวิ๋นไห่มองเย่ชิงหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางคิดในใจด้วยความประหลาด:
คนนี้อายุไม่มาก แต่ใส่ชุดผ้าเก่าๆ สีซีดจนเกือบขาว
ยุคสมัยไหนแล้ว ยังใส่รองเท้าผ้าพื้นหนานุ่มอีก!
แล้วสไตล์เสื้อผ้าทำไมดูคล้ายนักพรตในซีรีส์?
นี่ใช่คนของกลุ่มบริษัทหลินไหม?
ดูเหมือนหนุ่มประหลาดที่โผล่มาจากบ้านนอกห่างไกลมากกว่า!
แต่แบบนี้ยิ่งดี มีตัวประหลาดเป็นชนวน กลุ่มบริษัทหลินจะได้ดับเร็วกว่าเดิม!
“มาถึงที่ของฉันยังกล้าก่อเรื่องและออกมาลำพอง พวกกลุ่มบริษัทหลินโอหังเกินไปแล้ว!” เสิ่นอวิ๋นไห่ตวาดใส่ลูกน้องอย่างโกรธเกรี้ยว “โทรตามนักข่าวทุกสายเดี๋ยวนี้ ยิ่งมากยิ่งดี บอกให้พวกเขามาเร็วๆ บอกว่ากลุ่มบริษัทหลินมีเรื่องฉาวใหญ่!”
“คุณเฉิ่น ได้โปรดระงับโทสะ เรื่องนี้เป็นความผิดของฉันเอง เป็นความผิดฉัน!” หลินจวินเหยารีบเข้าไปอธิบาย
ถึงหลินจวินเหยาจะอัดอั้นใจ แต่สื่อดูแค่ภาพลักษณ์ภายนอก เพื่อภาพรวม เธอจึงได้แต่กล้ำกลืนชั่วคราว
เพราะเธอคือผู้นำกลุ่มบริษัทหลิน ตอนนี้ใช้อารมณ์ไม่ได้
“หยุดข้ออ้าง เรื่องวันนี้ไม่จบง่ายๆ!!”
เสิ่นอวิ๋นไห่ยืดอกผยอง หมายจะขยี้กลุ่มบริษัทหลินให้ตายคาที่
เย่ชิงหยางกลับยิ้มขบขัน “โอ้โห เก่งจริงนะนาย! รอพวกนักข่าวมาก่อน ฉันก็มีของจะให้ดูเหมือนกัน!”
“นายมีของ?” เสิ่นอวิ๋นไห่ชะงัก
“ใช่สิ!” เย่ชิงหยางพูด “ตอนฉันต่อยคนอัดคลิปไว้ พอดีให้พวกนักข่าวชื่นชมท่วงท่าอันสง่างามของฉัน!”