ในเวลานี้ เจี่ยงเจิ้นเหลยทั้งใบหน้าบวมเป่งเหมือนหัวหมู น้ำลายข้นในปากผสมกับเลือด ไหลเปรอะเต็มหน้าอกไปหมด
ดวงตาทั้งคู่ของเขาว่างเปล่าไร้วิญญาณ จ้องมองตรงไปข้างหน้า ยังดีกว่าคนตายเพียงแค่มีลมหายใจ
เมื่อเห็นภาพนี้ หลินจวินเหยาก็ตกใจจนสะดุ้งโหยง
"นี่คุณเป็นคนต่อยเขาจนสภาพนี้เหรอ?" หลินจวินเหยาถาม
"ก็แค่ตบไปสองฉาดเอง!" เย่ชิงหยางพูด "ทนทานเกินไป!"
หลินจวินเหยา: "..."
หัวหมูนี่ เป็นแค่ผลงานจากสองฝ่ามือเท่านั้น ฝ่ามือคุณนี่หนักเอาเรื่องจริง ๆ เลยนะ ประจักษ์แล้ว!
หลินจวินเหยาเห็นภาพนี้ก็รู้สึกสะใจมาก ในใจเธอเกลียดเจี่ยงเจิ้นเหลยอย่างที่สุด อยากจะเข้าไปซ้ำสักสองสามฝ่ามือด้วยซ้ำ
แต่เมื่อเห็นว่าเจี่ยงเจิ้นเหลยร่อแร่เต็มที เธอกลัวว่าเย่ชิงหยางจะต่อยเขาจนตาย แล้วต้องคดีฆาตกรรม
"หรือจะโทรเรียกรถพยาบาลดี เพราะสุดท้ายแล้วการกระทำชั่วของเขา ก็ต้องมีกฎหมายลงโทษ! ถ้าเกิดเรื่องถึงชีวิต พวกเราเสียเปรียบแน่!"
"ไม่เป็นไร ยังไม่ตายหรอก ผมมีขอบเขต!" เย่ชิงหยางพูด
"อ้อ!"
หลินจวินเหยาจัดผมที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย สูดลมหายใจยาว
เธอรู้อยู่แล้วตั้งแต่ต้นว่าเจี่ยงเจิ้นเหลยคิดร้าย เพียงแต่ครั้งนี้ เพื่อตระกูลหลิน เธออยากเสี่ยงลองเจรจาสักครั้ง ถ้าตกลงไม่ได้ก็แค่กลับไปเท่านั้น
แต่คาดไม่ถึงว่าเจี่ยงเจิ้นเหลยผู้น่ารังเกียจ จะใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้กับตนเอง หากไม่มีเย่ชิงหยาง เกรงว่าตนเองคงตกหลุมพรางเขาแล้ว
หลินจวินเหยารู้สึกหวาดกลัวเมื่อนึกย้อนกลับมา มองเย่ชิงหยางด้วยความซาบซึ้ง
"เย่ชิงหยาง คุณเคยคิดไหมว่า ถ้าเพราะฉันแล้วต้องเจอคดีฆ่าคนจะทำยังไง?"