เฉินฟานมองน้ำเปล่าที่มัดรวมกันอยู่รอบตัว เปลือกตากระตุกไม่หยุด
เกมเริ่มมาได้ 12 ชั่วโมงแล้ว แต่เขายังอยู่ที่เดิม
จุดประสงค์ก็เพื่อสะสมเสบียงให้ได้มากที่สุด
ถึงอย่างไรคลื่นลมในทะเลก็แรง แบกไม้กับน้ำเปล่ามากมายขนาดนี้ แพไม้ของเขาจึงพายไปไหนแทบไม่ได้
แต่ใครจะคิดว่าการรีเฟรชเพียงครั้งเดียวจะทำให้ความพยายามกว่าครึ่งของเขาสูญเปล่าไปทันที
ยิ่งคิด เฉินฟานก็ยิ่งโมโห
เขามองช่องว่าง 22 ช่องที่เพิ่งว่างลง กัดฟันแน่นแล้วเริ่มขนไม้ใส่เข้าไป
“ให้ตายสิ ดูท่าจะกักตุนทรัพยากรชนิดใดชนิดหนึ่งมากเกินไปไม่ได้แล้ว”
“ไม่งั้นถ้าเจอแบบนี้อีกสักสองสามครั้ง สภาพจิตใจคงพังแน่”
เฉินฟานส่ายหน้า หยิบผ้าออกมาหลายสิบผืน แล้วปูเป็นที่นอนแบบง่าย ๆ
จากนั้นเอาไม้ท่อนหนึ่งมาทำเป็นหมอน เท่านี้เตียงเล็ก ๆ ก็พร้อมแล้ว
แต่พอเอนตัวลงไป เฉินฟานก็ร้องครางออกมา
“ทำไมแข็งขนาดนี้”
“เกมนี้ทำของไม่ได้หรือไง? แม้แต่โต๊ะประดิษฐ์ของก็ยังไม่มี”
เขาพลิกตัวไปมาอยู่นานก็ยังนอนไม่หลับ แถมยังถูกทิ่มจนปวดไปทั้งตัว
เฉินฟานกลอกตา ลุกขึ้นแล้วปูผ้าทั้งหมดลงไป ก่อนจะนั่งขัดสมาธิ
ผ้า 210 หน่วยถูกกองเป็นเบาะรองนั่งก้อนเล็ก ๆ พอนั่งลงไปก็สบายขึ้นไม่น้อย
“ต้องรีบอัปเกรดเป็นเรือแคนูให้ได้ ไม่อย่างนั้นสภาพความเป็นอยู่แย่เกินไป นอนยังไม่กล้าพลิกตัวเลย”
“ถ้าได้สำลีกับเข็มด้ายมาอีกหน่อยก็ดี จะได้เย็บผ้าห่มนวมสักหลายผืน”
เฉินฟานเคี้ยวขนมปังพลางดื่มน้ำเปล่า สายตากวาดไปมาระหว่างช่องซื้อขายกับช่องแชท