เฉินฟานออกแรงผลักกองไม้สุดกำลัง
แต่ทว่า
ไม้ที่แช่น้ำมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นมาก
ยิ่งไปกว่านั้นยังวางซ้อนกันเป็นกอง ๆ อยู่บนแพไม้ เขาจึงผลักไม่ไหวเลย
เมื่อเห็นฝูงปลาอสูรกายตาแดงว่ายเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เฉินฟานก็กัดฟันแน่น
“บ้าเอ๊ย ไม่มีเวลาห่วงทรัพยากรแล้ว เอาชีวิตรอดสำคัญกว่า”
เขาหยิบไม้ในกระเป๋าเป้ออกมาแล้วเหวี่ยงทิ้งไปสุดแรง
ไม้กว่ายี่สิบช่องถูกเทออกจนหมดในพริบตา
“เก็บ!”
เขาตะโกนเสียงต่ำ กองไม้หลายมัดบนแพไม้ถูกเก็บเข้ากระเป๋าเป้ ก่อนจะถูกโยนออกไปอีกครั้ง
ทำซ้ำอยู่หลายรอบ
ในที่สุดก็เคลียร์พื้นที่บนแพไม้ได้ส่วนหนึ่ง
เฉินฟานปีนขึ้นไปบนแพไม้อย่างทุลักทุเล
แคว่ก—
ทันทีที่พ้นผิวน้ำ ก็มีเสียงเสื้อผ้าฉีกขาดดังขึ้น
เฉินฟานคลำก้นตัวเอง แผ่นหลังเย็นวาบ
ตรงก้นของเขามีรูโหว่ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น
กางเกงยีนส์กับกางเกงในถูกกัดทะลุไปแล้ว
“ซี๊ด……”
“ดีนะที่ขึ้นมาทัน ไม่อย่างนั้นคงซวยแน่”
เฉินฟานสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง
เมื่อมองดวงตาสีแดงฉานที่โผล่ขึ้นมาจากน้ำ เขาก็รู้สึกใจหายวาบ
แต่ไม่นาน หลังจากเขาปีนขึ้นไปบนแพไม้ ปลาอสูรกายตาแดงก็ทยอยถอยห่างออกไป
ไม่นานนัก พวกมันก็หายไปจนหมด
เมื่อเห็นเช่นนั้น เฉินฟานก็ถอนหายใจโล่งอก
“ดูเหมือนแพไม้จะเป็นเขตปลอดภัย พอขึ้นมาบนแพแล้ว ปลาอสูรกายก็ไม่มีเป้าหมายให้โจมตี”
“แต่ถึงแพไม้จะใหญ่แค่ไหนก็ยังไม่ปลอดภัย อย่างน้อยต้องอัปเกรดเป็นเรือแคนู ถึงจะพอมีหลักประกันอยู่บ้าง”
“แถมยังต้องอัปเกรดให้สูงกว่านั้นด้วย!”
“วันนี้ต้องอัปเกรดเป็นเรือแคนูให้ได้! ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!”
เฉินฟานข่มหัวใจที่เต้นรัวให้สงบลง แววตามุ่งมั่นแน่วแน่