เฉินฟานใช้มือกอดคาง
"ดีเลย ดีเลย แบบนี้ก็ไม่ต้องแคะไม้แล้ว แค่ลูบแหวนก็พอ"
"แต่อัญมณีมิติเนี่ย ดูชื่อก็รู้ว่าไม่ธรรมดา คงใช้ยากไปหน่อย"
สติกลับมา เฉินฟานก็แคะไม้ต่อไป
กระเป๋าเป้ระดับห้า ใส่ของได้ทั้งหมด 1,500 หน่วย
ที่ต้องทำคือ เอาของใส่กระเป๋าให้เต็ม แล้วกักตุนไม้ให้ได้มากที่สุด
พอถึงเที่ยงคืน เมื่อทรัพยากรไม่จำกัดรีเซ็ตเป็นชนิดใหม่ เขาก็จะทิ้งห่างทุกคนได้
[ซื้อขายสำเร็จ ได้รับ: ผ้า 1 ชิ้น]
[ซื้อขายสำเร็จ ได้รับ: ตะปู 1 ชิ้น]
[ซื้อขายสำเร็จ ได้รับ: น้ำเปล่า 1 ขวด]
[...]
เฉินฟานกางมือซ้าย นิ้วกลางและนิ้วนางงอเล็กน้อย ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเป้แล้วแคะไปมา
ทุกครั้งที่แคะ ไม้หนึ่งท่อนจะพุ่งออกมาจากกระเป๋าเป้
มือขวาใช้ความจำของกล้ามเนื้อ รับไม้ได้อย่างแม่นยำแล้วโยนเข้าไปในช่องซื้อขาย
พอชำนาญแล้ว ตอนนี้ความถี่การสั่นของนิ้วเขาพุ่งสูงขึ้นมาก
แคะไม้ได้สามท่อนต่อวินาที
ถ้าไม่หยุดเลย หนึ่งชั่วโมงก็ได้ไม้ 10,800 ท่อน!
ตามอัตราแลกเปลี่ยนของเขา ต่อชั่วโมงจะได้ของตอบแทนสามสี่ร้อยหน่วย
เฉินฟานเต็มไปด้วยพลัง มือสั่นอย่างบ้าคลั่ง
สี่ชั่วโมงผ่านไป
มือซ้ายของเขาเมื่อยจนแทบทนไม่ไหว แต่สิ่งที่ได้มานั้นมหาศาลมาก
กระเป๋าเป้ทั้งใบเต็มไปด้วยของแล้ว
ที่สำคัญกว่านั้น มือซ้ายของเขา เทียบเท่ากับคาโตเคียวยังได้
"ต้องหาจังหวะไปลองของจริงสักที"
เฉินฟานยิ้มอย่างพึงพอใจ สายตามองไปที่กระเป๋าเป้
[ไม้ 1 ท่อน, เชือก 360 เส้น, ผ้า 210 ชิ้น, ตะปู 210 ตัว, ขนมปัง 30 ก้อน, น้ำเปล่า 660 ขวด...]
นอกจากของพื้นฐานแล้ว เขายังกักตุนน้ำเปล่าไว้เป็นจำนวนมาก
ในทะเลมีหีบสมบัติให้เห็นทั่วไป เลยทำให้ผู้เล่นใจใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เอาน้ำเปล่ามาแลกไม้อย่างไม่ลังเล
ก็เข้าใจได้
เพราะช่วงต้น การอัปเกรดแพไม้ ไม้ที่ต้องใช้เหมือนเหวลึกไม่มีก้นบึ้ง...
เฉินฟานทำเสียงเอร็ดอร่อย ปิดช่องซื้อขายอย่างยังไม่หายอยาก
"ต่อไป ก็ต้องกักตุนไม้แล้วล่ะ"
เขาสะบัดนิ้วที่เมื่อยล้า แล้วแคะกระเป๋าเป้ต่อ
มือขวาวางไม้เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ แล้วใช้เชือกมัดรวม
ผูกกับแพไม้ แล้วผลักไม้ทั้งมัดลงทะเล
ทำแบบนี้ซ้ำไปมา
จนถึงสองทุ่ม เขาถึงได้หยุด
มองดูแพไม้ที่ถูกฝังด้วยไม้ เขาถอนหายใจยาว:
"เฮ้อ..."
"ไม้ประมาณหนึ่งหมื่นท่อน ถ้ากองเพิ่มอีก คงทำให้แพไม้พลิกคว่ำได้"
"แต่ยังเหลืออีกสามชั่วโมง จะปล่อยให้เสียเปล่าแบบนี้ก็เสียดายแฮะ"
เฉินฟานขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตามองไปรอบๆ
รอบแพไม้เต็มไปด้วยไม้แล้ว กระเป๋าเป้ก็เต็มจนแทบแตก ต่อให้อยากรีดไม้ ก็ไม่มีที่ให้วางแล้ว
ในขณะที่เขากำลังขมวดคิ้วลึกขึ้นเรื่อยๆ แสงสะท้อนบนผิวทะเลก็ดึงดูดสายตาเขา
ทันใดนั้น ตาของเขาก็เป็นประกาย
"นั่นสิ! ทำไมไม่มัดน้ำเปล่าเป็นมัดๆ แล้วโยนให้ไกลๆ ล่ะ!"
"ไม้โยนไกลไม่ได้ แต่น้ำเปล่าโยนได้นี่นา!"
เฉินฟานยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น
ขยับนิ้วอยู่สองสามที แล้วก็แคะไม้ต่อ
ระหว่างนั้น เขาก็ลงออเดอร์อีกครั้ง
[ข้อเสนอ: ไม้ 20 ท่อน, ต้องการซื้อ: น้ำเปล่า 1 ขวด]
[ข้อเสนอ: ไม้ 20 ท่อน, ต้องการซื้อ: น้ำเปล่า 1 ขวด]
[...]
เชือกหนึ่งเส้นมัดน้ำเปล่าได้สิบขวด
มัดเสร็จ เฉินฟานเอาปลายเชือกผูกกับแพไม้ แล้วโยนออกไปสุดแรง
เสียง "ตูม" ดังขึ้น ขวดน้ำเปล่าลอยอยู่บนผิวน้ำที่อยู่ไกลออกไป
"ต่อไป!"
เฉินฟานกวักมือใหญ่ ลงออเดอร์อีกครั้ง
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง
ความเร็วในการปิดดีลเริ่มลดลงเรื่อยๆ
เฉินฟานขมวดคิ้ว:
"น้ำเปล่าไม่พอหรือไง?"
"ถ้าอย่างนั้น..."
เฉินฟานถอนออเดอร์ทั้งหมด แล้วแก้ไขใหม่
[ข้อเสนอ: ไม้ 30 ท่อน, ต้องการซื้อ: น้ำเปล่า 1 ขวด]
[...]
ในช่องแชทมีเสียงอุทานดังไม่ขาด
"เว้ยยย!!!"
"พี่ใหญ่ขึ้นราคาแล้วเหรอ? ให้ตายเถอะ น้ำเปล่าของฉันแลกหมดแล้ว!"
"รีบไปหาหีบสมบัติสิ เพิ่งงมได้หีบหนึ่ง ข้างในมีสองขวด ฮี่ๆๆ"
"พี่ใหญ่รอฉันด้วย! ฉันไปงมเดี๋ยวนี้!"
"..."
เฉินฟานยิ้มบางๆ ลงลิงก์อย่างคล่องแคล่ว
จนกระทั่งเกือบเที่ยงคืน เฉินฟานก็พิมพ์ข้อความ:
"ป่าไม้ใกล้จะถูกตัดหมดแล้ว ส่งของแจกเป็นครั้งสุดท้าย ใครมาก่อนได้ก่อน"
ร้องตะโกนไปหนึ่งที แล้วก็เริ่มลงออเดอร์
[ข้อเสนอ: ไม้ 50 ท่อน, ต้องการซื้อ: น้ำเปล่า 1 ขวด]
[ข้อเสนอ: ไม้ 50 ท่อน, ต้องการซื้อ: น้ำเปล่า 1 ขวด]
[...]
ออเดอร์ลงปุ๊บ ช่องแชทก็ระเบิดทันที
"ให้ตายเถอะ!!"
"@เฉินฟาน พี่ใหญ่! พาฉันไปด้วย!"
"@เฉินฟาน พ่อสุดที่รัก! นายคือพ่อสุดที่รักที่จากไปนานของฉัน!"
"เสด็จพ่อ ท่านจำเซี่ยอวี่เหอที่ริมทะเลสาบต้าหมิงเมื่อสิบแปดปีก่อนได้ไหม?"
"พี่เฉินฟาน หนูเป็นสาวน้อยน่ารักมากๆ เลย พี่ส่งออเดอร์ส่วนตัวให้หนูได้ไหมคะ?"
"โอ้โห มีตัวอะไรแฝงมาเหรอ?"
"ตัวอะไรวะ ไปตายซะ!"
"ไม่ใช่นะ เขามีไม้เยอะขนาดนั้นได้ยังไง? ฉันไม่ยอม!"
"ไม่ยอมก็กลั้นไว้ พี่ใหญ่บอกว่าเป็นชุดสุดท้ายแล้วไง"
ฮี่ฮี่ ฉันอดทนไม่แลกมาตลอด สุดท้ายก็มีเซอร์ไพรส์จริงๆ
"อย่าพูดมาก รีบแย่งสิ!"
"..."
เฉินฟานนั่งดูช่องแชทอย่างเพลิดเพลิน ลงออเดอร์ไม่หยุด
ความคิดของเขาง่ายมาก
ช่วงนี้ ทรัพยากรในมือผู้เล่นแต่ละคนก็ไม่มากนัก
ไม้ไม่จำกัดของเขา พอเที่ยงคืนก็จะหมดอายุ แล้วเปลี่ยนเป็นของอย่างอื่น
เก็บไว้ก็เท่านั้น ไม่สู้เอาไม้ออกมาแจกผู้เล่นมากหน่อย
การทำแบบนี้มีข้อดีสองอย่าง
อย่างแรก คือทำลายอัตราแลกเปลี่ยนเดิมจนสิ้นเชิง ต่อไปไม่ว่าผู้เล่นคนไหนมีของ ก็จะนึกถึงเขาเป็นคนแรก
อย่างที่สอง คือช่วยให้ผู้เล่นรอดชีวิตได้มากที่สุด ซึ่งเป็นผลดีกับเขามาก
เพราะมีพลังพิเศษติดตัว เขาไม่อยากออกไปหาของด้วยตัวเองหรอก
นั่นมันเสียศักดิ์ศรีเกินไป!
จนถึงเที่ยงคืน เฉินฟานมัดน้ำเปล่าได้เต็มไปหมด แล้วลอยอยู่ไกลๆ
เขานวดนิ้ว สายตามองกระเป๋าเป้ไม่กะพริบ
[ติ้ง!]
[เวลาปัจจุบัน: 00:00 คุณมีสิทธิ์ล็อกทรัพยากรใหม่หนึ่งครั้ง จะใช้หรือไม่]
"ใช้!"
[กำลังรีเฟรช...]
"เฮ้อ..."
"ดูซิว่าของไม่จำกัดวันนี้คืออะไร"
"หวังว่าจะเป็นของใหม่นะ ถ้าแย่สุดๆ ก็ผ้ากับตะปูก็ยังดี"
"ขอแค่อย่าเป็นไม้กับแร่... โอ้โห!"
มองดูของช่องแรกในกระเป๋าเป้ เฉินฟานหยุดหายใจ
[ล็อกเสร็จสิ้น: น้ำเปล่า]
ทันใดนั้น น้ำเปล่า 650 ขวดในกระเป๋าก็หายไป แล้วเข้าไปอยู่ในช่องแรก
บนช่อง มีเลข "1" ตัวโตอยู่ด้านบน
เฉินฟานมองกระเป๋าเป้ แล้วมองน้ำเปล่าที่ลอยอยู่รอบๆ ที่ถูกมัดไว้
เขากำหมัดแน่น กัดฟันดังกรอดๆ
นานเกินไป
เขาสูดหายใจลึก แล้วตะโกนด้วยความโกรธ:
"เชี่ยเว้ย! นายรีเฟรชของให้นายดีๆ สิ!"
ฉันทำงานมาหลายชั่วโมง เอาไม้ไปแลกน้ำเปล่าหมด แล้วนายบอกว่าวันนี้น้ำเปล่าไม่จำกัด?
"ล้อเล่นเหรอ?"