คำถามนี้ทำให้ฉู่เหยาเหยาชะงักไป
เดิมทีเธอก็แค่ดึงหยางเฉินมาเป็นไม้กันกระสุนเท่านั้น เรื่องนี้ย่อมไม่ปิดบังสาวสนิททั้งสองคนอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้...
แฟนหนุ่มเก่งขนาดนี้ ทำเอาเธอได้หน้าไปเต็ม ๆ เลย!
เธอยื่นมือไปคล้องแขนหยางเฉินเบา ๆ ก่อนยิ้มหวานอย่างน่ารักแล้วพูดว่า “ใช่ไหมล่ะ เก่งใช่ไหม?”
ใบหน้างามนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ
หยางเฉินเองก็ไม่คิดว่าฉู่เหยาเหยาจะหลอกแม้แต่สาวสนิท แต่เขาก็ไม่ได้เปิดโปงเธอ สัมผัสนุ่มนิ่มที่แนบอยู่บนแขนทำให้ใจเขาเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
หุ่นแบบนี้ มีของดีจริง ๆ ด้วย
พวกเขาเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ มุ่งไปยังจุดจอดรถ
หานฉีฉีได้ยินแล้วก็แปลกใจ พลางครุ่นคิดตาม
หลี่หลิง สาวสนิทอีกคน พยักหน้าแรง ๆ แล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “เก่งมากเลย! เมื่อกี้ฉันอึ้งไปเลย!”
“เหยาเหยา เธอไปหาแฟนเก่งขนาดนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมไม่บอกพวกเราเลยล่ะ!”
ฉู่เหยาเหยายิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“เพิ่งคบกันได้ไม่กี่วันเอง ยังไม่ทันได้บอกพวกเธอเลย”
หานฉีฉีมองเธออย่างครุ่นคิด
ท่าทีของฉู่เหยาเหยาในห้องส่วนตัวเมื่อครู่นี้ ไม่เหมือนคนที่รู้อยู่แล้วว่าหยางเฉินเก่งเลยสักนิด
“ก็เก่งจริง ๆ นั่นแหละ”
“พ่อฉันมีลูกน้องตั้งเยอะ ฉันยังไม่เคยเห็นใครต่อสู้เก่งขนาดนี้มาก่อนเลย”
เธอไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงยิ้มแล้วกวาดตามองหยางเฉินอีกครั้ง
ฉู่เหยาเหยายิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม
“ฉีฉี เธอไม่ค่อยชมใครเลยนะ”
“ดูท่าสายตาฉันจะไม่เลวเลยสินะ แล้วก็ฉีฉี แฟนฉันไม่ได้เก่งแค่ต่อสู้หรอกนะ ฝีมือแพทย์ก็เก่งมากด้วย!”