แค่การเคลื่อนไหวง่าย ๆ เพียงนิดเดียว ก็ทำให้หยางเฉินรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านร่างกายอีกครั้ง
ความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นควบคุมไม่ได้
“คุณหนูใหญ่ ไม่ใช่ว่าเราทำตามที่ต้องทำกันเสร็จแล้วเหรอครับ”
“ไม่ต้องเรียกฉันแบบนั้นแล้วก็ได้มั้ง”
เขาพูดพลางยิ้มเจื่อน ๆ
ฉู่เหยาเหยาขมวดคิ้วเรียวงาม เอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “การเป็นแฟนของฉันมันทำให้คุณรู้สึกน้อยใจขนาดนั้นเลยเหรอ”
หยางเฉินได้ยินแล้วก็จนปัญญา
“ผมไม่ได้รู้สึกน้อยใจสักหน่อย ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่คู่ควรกับคุณ”
“ผมไม่มีคุณสมบัติพอหรอกครับ”
เขาพูดพลางยิ้ม
ที่สำคัญคือยังมีซูหย่าอยู่อีกคน ถ้าซูหย่ารู้เข้า... ผลที่ตามมาคงไม่อยากจะคิดเลย
ฉู่เหยาเหยาทำปากยื่น
“ฉันก็บอกแล้วไงว่าใครจะคู่ควรกับใคร คนอื่นพูดไม่นับ ฉันพูดถึงจะนับ เข้าใจไหม”
“ตอนนี้ฉันขอประกาศอย่างเป็นทางการ ต่อจากนี้เราสองคนเป็นแฟนกันแล้ว”
“ฉันคิดว่าคุณคู่ควรกับฉัน~”
พอพูดจบ ใบหน้างดงามก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มแสนหยิ่งผยอง
เดี๋ยวก่อน...
หยางเฉินได้ยินแล้วมุมปากก็กระตุกเล็กน้อย
เขาทำหน้าอมทุกข์ แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดความคิดของตัวเองออกมาอย่างนุ่มนวลได้อย่างไร
ฉู่เหยาเหยาสังเกตเห็นความผิดปกติแล้ว
เธอกำหมัดเล็ก ๆ เบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนว่า “แฟน คุณหมายความว่ายังไง ทำหน้าเหมือนมีคนตายทำไม”